Uzasadnienie
G.Ż (dalej jako "skarżący") w dniu 22 listopada 2021 r. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na działanie administracji Aresztu Śledczego w (..). Z treści skargi wynikało, że pracownik magazynu dopuścił się nieprawidłowości przy przyjęciu do magazynu depozytowego przedmiotów nie należących do skarżącego.
Skarga wpłynęła do WSA w Gdańsku w dniu 25 listopada 2021 r.
Pismem z dnia 29 listopada 2021 r. (oznaczenie III DK/Gd 100/21) Sąd przekazał skargę do organu wskazując, że skargę wnosi się za pośrednictwem organu, który powinien przekazać do sądu administracyjnego skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Organ otrzymał skargę wraz z ww. pismem z WSA w Gdańsku z dniu 1 grudnia 2021 r.
W dniu 28 grudnia 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęły - przekazane przez organ - odpowiedź na skargę oraz kopie dokumentów związanych ze sprawą. Sprawa z tej skargi została zarejestrowana pod sygnaturą III SA/Gd 1194/21.
Następnie w dniu 5 stycznia 2022 r. Dyrektor Aresztu Śledczego w (...) przekazał do WSA w Gdańsku oryginał skargi oraz odpis odpowiedzi na skargę. Przekazanie wskazanych dokumentów nastąpiło w następstwie wezwania z Sądu doręczonego organowi w dniu 31 grudnia 2021 r.
Wcześniej, to jest w dniu 7 grudnia 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynął wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny z powodu nieprzekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Skarżący wskazał, że organ w ustnym oświadczeniu przekazanym skarżącemu podniósł, że do WSA w Gdańsku nie zostanie przekazana jakakolwiek dokumentacja oraz odpowiedź na skargę.
W piśmie z dnia 22 marca 2022 r. organ wskazał, że nie otrzymał od skarżącego żadnego oświadczenia w formie ustnej jak i pisemnej. W związku z tym administracja aresztu nie miała możliwości odniesienia się do zainicjowanej przez skarżącego sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") organ, którego działanie zaskarżono przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Z art. 55 § 1 tej ustawy wynika, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Podkreślenia wymaga, że wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi sądowi następuje na wniosek strony. Sąd administracyjny nie jest tym wnioskiem jednak związany i wymierzenie grzywny pozostawione jest do jego uznania, o czym świadczy redakcja art. 55 § 1 p.p.s.a. Nie tylko zatem wysokość grzywny, ale także samo jej wymierzenie zależy od uznania sądu. Jak w przypadku każdego rodzaju uznania w państwie praworządnym, także uznanie sądowe i przyznana sądom dyskrecjonalność nie oznaczają dowolności i arbitralności działania, ale wymagają uzasadnienia, którego adekwatność w danym przypadku podlega weryfikacji w powiązaniu z okolicznościami sprawy.
Uwzględnienia przy tym wymaga, że skoro w art. 55 § 1 p.p.s.a. ustawodawca posłużył się zwrotem "może orzec o wymierzeniu grzywny", to należy przyjąć, że godził się z przypadkami, w których uchybienie obowiązkowi przekazania skargi sądowi nie będzie w ten sposób sankcjonowane. Rzeczą sądu jest natomiast ocena, za jakim rozstrzygnięciem przemawiają okoliczności konkretnej sprawy. Należy podkreślić, że naruszeniem art. 55 § 1 p.p.s.a. byłoby mechaniczne nakładanie grzywny w każdym przypadku naruszenia obowiązku przekazania skargi do sądu.
Sąd wskazuje, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany, to jest dyscyplinująco - restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Podejmując zatem rozstrzygnięcie w takiej sprawie sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc m.in. czas jaki upłynął od wniesienia skargi.
Mając na uwadze opisane wyżej zapatrywania oraz przedstawione okoliczności faktyczne Sąd uznał, że w realiach rozpatrywanej sprawy orzeczenie zgodnie z wnioskiem skarżącego nie jest uzasadnione.
Faktem jest, że organ przekazał oryginał skargi po terminie przewidzianym przez art. 54 § 2 p.p.s.a. Termin ten w realiach sprawy należy liczyć od dnia otrzymania przez organ pisma z WSA w Gdańsku z dnia 29 listopada 2021 r. (oznaczenie III DK/Gd 100/21), to jest od dnia 1 grudnia 2021 r. Przekazanie skargi nastąpiło zaś w następstwie wezwania ze strony Sądu, przy piśmie z dnia 3 stycznia 2022 r. (data nadania przez organ – 5 stycznia 2022 r.; data realnego wpływu do WSA w Gdańsku – 11 stycznia 2022 r.). Skoro przekroczenie 30 – dniowego terminu było obiektywnie nieznaczne nie zachodziła w tej sytuacji przesłanka uzasadniająca zastosowanie środka określonego w art. 55 § 1 p.p.s.a., to jest wymierzenie organowi grzywny zgodnie z wnioskiem skarżącego.
W tym stanie sprawy Sąd oddalił wniosek o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 151 i art. 64 § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.