Uzasadnienie
Pismem z dnia 6 lipca 2018 r. J. F. (dalej - jako "skarżąca") wniosła o wymierzenie Rektorowi Uniwersytetu grzywny z tytułu przekazania Sądowi niekompletnych akt w sprawie ze skargi z dnia 30 kwietnia 2016 r. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia 15 marca 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję Dziekana Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu ([...]) z dnia 19 stycznia 2016 r. o skreśleniu jej z listy studentów (sygn. akt III SA/Gd 588/16).
Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu wniosku wskazała min., że pismem z dnia 9 lipca 2016 r. wniosła o wymierzenie Rektorowi Uniwersytetu ([...]) grzywny z tytułu przekazania Sądowi niekompletnych akt w ww. sprawie na decyzję Rektora [...] z dnia 15 marca 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję Dziekana Wydziału PiA [...] z dnia 19 stycznia 2016 r. o skreśleniu jej z listy studentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 7 czerwca 2017 r. wydanym w sprawie sygn. akt III SO/GD 53/16 nałożył na Rektora [...] grzywnę. Postanowieniem z dnia 1 września 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem wydanym w sprawie I OZ 1272/17 oddalił zażalenie na ww. postanowienie. Podkreśliła, że od dnia wydania orzeczenia w przedmiocie ukarania grzywną upłynęło 13 miesięcy, zaś ciążący na organie obowiązek przedstawienia kompletnych akt nie został wykonany.
W odpowiedzi na wniosek Rektor Uniwersytetu wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego wobec wydania przez tut. Sąd w dniu 12 lipca 2018 r. korzystnego dla skarżącej wyroku w sprawie III SA/Gd 588/16.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Wniosek podlega odrzuceniu.
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej jako - "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Na wstępie wskazać należy, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a). Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 p.p.s.a.). W razie niezastosowania się przez organ do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.
Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 55 § 1 p.p.s.a.).
Należy podkreślić, że wymierzenie grzywny organowi może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązków, nawet jeżeli dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. nastąpiło przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Jednocześnie należy zaznaczyć, że przyczyny powodujące naruszenia obowiązków są zasadniczo nieistotne dla samego wymierzenia sankcji, choć mogą mieć wpływ na wysokość przedmiotowej grzywny.
Grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny. Przede wszystkim kara finansowa służy zapobieganiu naruszeniom prawa przez organ w przyszłości. Rolą grzywny jest jednocześnie ukaranie organu za jego nieprawidłowe działania. W ten sposób organ ponosi odpowiedzialność za uniemożliwienie albo utrudnienie realizacji prawa do sądu. Sfomułowanie "sąd może orzec o wymierzeniu grzywny", użyte w § 1 powołanego przepisu wskazuje, że wymierzenie grzywny nie jest obligatoryjne i kwestia ta pozostawiona jest uznaniu sądu.
Sąd wymierzając organowi grzywnę bierze pod uwagę specyfikę i charakter danej sprawy - może uwzględnić m.in. charakter, pozycję i sytuację organu administracji; przykład, jaki postępowanie tego organu daje innym; wagę uchybienia w świetle standardów państwa prawnego; potrzebę kształtowania autorytetu wymiaru sprawiedliwości w optyce organów; a wreszcie i to, czy wnioskujący o wymierzenie grzywny będzie mógł mieć obiektywne poczucie, że wymierzona grzywna i związana z nią dolegliwość dla organu jest proporcjonalna do negatywnych konsekwencji, jakie wnioskującemu o wymierzenie grzywny przyniosło niedopełnienie przez organ dyspozycji art. 54 § 2 p.p.s.a.
Ponadto, jak przyjmuje się w literaturze prawa ratio legis powyższego unormowania stanowi przede wszystkim zabezpieczenie sfery praw i interesów skarżącego.
W niniejszej sprawie poza sporem pozostawała okoliczność niekompletności przekazanych Sądowi przez organ uczelni akt administracyjnych.
W konsekwencji też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 7 czerwca 2017 r. wydanym w sprawie sygn. akt III SO/GD 53/16 nałożył na Rektora [...] grzywnę. Postanowieniem z dnia 1 września 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem wydanym w sprawie I OZ 1272/17 oddalił zażalenie na ww. postanowienie.
Zatem organ uczelni został już prawomocnie ukarany za nieprawidłowe działania w postaci nie przedłożenia kompletnych akt sprawy.
Przy czym istotne jest, że wyrokiem wydanym w dniu 12 lipca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku rozpoznał skargę J. F. w sprawie sygn. akt III SA/Gd 588/16, uchylając zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. W uzasadnieniu tego wyroku podniesiono m.in., że organ nie powoływał się na argumentację inną, niż wynikającą z przesłanych dokumentów. Sąd orzekający w zaistniałej sytuacji procedował na podstawie przedłożonych akt administracyjnych, mimo podjęcia czynności zmierzających do ich uzupełnienia. Tym samym Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na stanie faktycznym, wynikającym z przedstawionych przez organ akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.).
Mając na uwadze powyższe okoliczności niedopuszczalne jest domaganie się przez skarżącą ponownego nałożenia grzywny (w kwocie 5.000 zł). Tym samym wniosek w niniejszej sprawie podlegał odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w punkcie 1 sentencji postanowienia.
Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. Skarżąca uiściła w niniejszej sprawie wpis w wysokości 100 zł. W związku z odrzuceniem wniosku Sąd na mocy art. 232 § 1 pkt 1 ustawy orzekł o zwrocie wpisu sądowego (pkt 2 sentencji postanowienia).