Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 22 listopada 2010 r., A.K. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Z informacji zawartych w urzędowym formularzu PPF wynika, że skarga ma dotyczyć "odpowiedzi na wniosek o przyznanie lokalu socjalnego" otrzymanej z Urzędu Miasta [...].
Zgodnie z brzmieniem art. 243 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z treści cyt. przepisu wynika m.in., że złożenie wniosku i jego rozpoznanie może nastąpić przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego, a więc w momencie, gdy nie są jeszcze określone strony postępowania głównego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OZ 288/07, LEX nr 360207). Z tego też względu należało dokonać merytorycznej oceny złożonego wniosku.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 P.p.s.a.).
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
Ze złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz nadesłanego w odpowiedzi na zarządzenie referendarza sądowego zaświadczenia Dyrektora Aresztu Śledczego w [...] z dnia 10 stycznia 2011 r., wynika, że wnioskodawca prowadzi samodzielne gospodarstwo, nie uzyskuje jakichkolwiek dochodów, nie posiada nieruchomości ani przedmiotów o wartości powyżej 3000 euro, spoczywa na nim obowiązek alimentacyjny w wysokości 350 zł miesięcznie. Wnioskodawca przebywa obecnie w areszcie śledczym, nie posiada jakichkolwiek środków pieniężnych i nie był zatrudniony odpłatnie.
Biorąc pod uwagę dane zawarte w przedmiotowym wniosku oraz zaświadczeniu Dyrektora Aresztu Śledczego w [...], obrazujące sytuację majątkową wnioskodawcy, uznać należy, iż nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, spełniając tym samym ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy w tym zakresie.
Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.