Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 10 września 2007 r., uzupełnionym na urzędowym formularzu w dniu 29 października 2007 r. F. O. zwrócił się do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
W myśl art. 246 § 1 ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje:
- 1) w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania;
- 2) w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Stosownie do przepisu art. 246 § 3 ww. ustawy, adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy.
W świetle powołanych uregulowań sąd przyznaje prawo pomocy tylko w sytuacji, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania lub nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Uwzględnienie wniosku w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika jest dodatkowo uwarunkowane niepozostawaniem przez stronę w stosunku prawnym z adwokatem lub radcą prawnym.
Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz przedłożonych na wezwanie Sądu dokumentów źródłowych (wyciągów z rachunku bankowego, harmonogramu spłaty kredytu, decyzji o przyznaniu emerytury, rocznego obliczenia podatku przez organ rentowy za 2006 r., informacji o wymiarze opłat czynszowych, dokumentów dotyczących nabycia lokalu mieszkalnego) dokonano poniższych ustaleń.
F. O. prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, źródłem jego dochodów jest emerytura w wysokości 1 021,19 zł netto miesięcznie. W 2006 r. dochód wnioskodawcy wyniósł 14 616,44 zł. Stan należącego do niego rachunku bankowego na dzień 15 października 2007 r. wynosił 2 755,82 zł.
W związku z nabyciem lokalu mieszkalnego od gminy, wnioskodawca zaciągnął kredyt w kwocie 5 000 zł, którego miesięczna rata kapitałowo – odsetkowa wynosi 233,04 zł. Miesięczne opłaty z tytułu eksploatacji zajmowanego lokalu wynoszą 254,27 zł. Ponadto wnioskodawca ponosi koszty zużycia energii, gazu, korzystania z telefonu oraz abonamentu RTV, których wysokość określił na 186 zł miesięcznie.
W ocenie Sądu, wnioskodawca nie wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy. Świadczy o tym wartość posiadanych na dzień 15 października 2007 r. oszczędności w stosunku do kosztów postępowania jakie mogą powstać w związku z wniesionym wnioskiem w przedmiocie wymierzenia grzywny organowi administracji. Wprawdzie wnioskodawca posiada zobowiązania z tytułu czynszu, opłat eksploatacyjnych oraz spłaty kredytu, jednakże inicjując postępowanie przed sądem administracyjnym, winien liczyć się z koniecznością ponoszenia związanych z tym kosztów, a zatem mógł i powinien przeznaczyć część z posiadanych oszczędności na opłacenie tychże kosztów.
Z tych względów Sąd na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.