Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 12 lipca 2013 r. złożonym na urzędowym formularzu PPF przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego A. S. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Na podstawie oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz na podstawie dokumentów nadesłanych w następstwie zarządzeń referendarza sądowego z dnia 17 i 29 lipca 2013 r. ustalono, że wnioskodawczyni jest osobą prowadzącą samodzielne gospodarstwo domowe, nie posiadającą nieruchomości, pojazdów mechanicznych ani innych przedmiotów wartościowych.
Ponadto ustalono, że wyłącznym źródłem dochodów wnioskodawczyni będącej osobą bezrobotną (zarejestrowaną w Powiatowym Urzędzie Pracy w G.) jest obecnie zasiłek dla bezrobotnych.
W tym stanie uznano, co następuje:
W pierwszej kolejności należy wskazać, że przedmiotem wniesionej do Sądu skargi skarżąca zamierza uczynić decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydaną sprawie z zakresu pomocy społecznej. Wynika to wprost z rubryk 3.1 – 3.5. formularza PPF.
Z tego względu, w świetle art. 239 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wnioskodawczyni nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych (to jest opłat sądowych i wydatków – vide: art. 211 i art. 212 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi) gdyż jest od tych kosztów zwolniona z mocy prawa.
W konsekwencji wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych należało uznać za bezprzedmiotowy i umorzyć postępowanie w tym zakresie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym orzeczono jak w pkt I sentencji postanowienia.
Rozpoznania wymaga zaś żądanie wnioskodawczyni ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Stosownie do przepisu art. 246 § 3 ww. ustawy, adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy.
Z konstrukcji ww. regulacji normatywnej wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy. Rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy zatem wyłącznie od tego, co zostanie przez dany podmiot udowodnione.
W ww. realiach ustalono, że wnioskodawczyni nie ma obecnie możliwości poniesienia kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika z wyboru.
Wnioskodawczyni wykazała bowiem, że jako osoba korzystająca z zasiłku dla bezrobotnych znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Ponadto ww. nie dysponuje oszczędnościami ani też majątkiem, którego ewentualne zbycie lub obciążenie prawem na rzecz osoby trzeciej mogłoby przynieść dochód pozwalający na pokrycie ww. kosztów.
W reasumpcji, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 243 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt II sentencji postanowienia, przyznając wnioskodawczyni prawo pomocy przez ustanowienie adwokata.