Uzasadnienie
Wnioskiem datowanym na dzień 12 sierpnia 2013 r., zmodyfikowanym co do zakresu w dniu 14 sierpnia 2013 r., J. W. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego. Wnioskodawca wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Na podstawie oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach zawartego w urzędowym formularzu PPF ustalono, że wnioskodawca jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką, z którą zamieszkuje w lokalu o powierzchni 63,8 m2. Wnioskodawca i jego matka nie posiadają jakichkolwiek zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Jedynym źródłem utrzymania dwuosobowego gospodarstwa domowego jest emerytura matki, która po potrąceniach m.in. z tytułu egzekucji wynosi obecnie 808,68 zł miesięcznie. Wnioskodawca wraz z matką posiada stwierdzone orzeczeniem sądowym zaległości z tytułu opłat do spółdzielni mieszkaniowej za zajmowany lokal. Matka wnioskodawcy jest ponadto zadłużona względem banku i Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
W tym stanie należało wskazać, co następuje:
Instytucja prawa pomocy uregulowana w przepisach dotyczących postępowania przed sądami administracyjnymi stanowi pomoc państwa przeznaczoną wyłącznie dla tych osób, które nie mają wystarczających środków finansowych na poniesienie kosztów postępowania.
W świetle art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy wyłącznie od tego, co zostanie udowodnione przez podmiot wnioskujący o przyznanie prawa pomocy.
Dając wiarę oświadczeniom wnioskodawcy składanym pod groźbą odpowiedzialności karnej (vide: rubryka 13 formularza PPF) jak i uwzględniając wysokość kosztów sądowych, które w sprawie sądowoadministracyjnej mogą obciążać wnioskodawcę w jej wstępnej fazie jak i w jej dalszych etapach (tj. wysokość wpisu od skargi, wysokość opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem oraz wysokość ewentualnego wpisu od skargi kasacyjnej) uznano, że wnioskodawca wykazał dostatecznie, iż poniesienie kosztów sądowych w pełnej wysokości spowodować może skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Za powyższą oceną przemawia zwłaszcza zestawienie wysokości oraz rodzaju uzyskiwanych dochodów netto z comiesięcznymi koniecznymi kosztami utrzymania dwuosobowej rodziny wnioskodawcy będącego - zgodnie ze złożonym oświadczeniem - osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku.
W konsekwencji uznano, że wnioskodawca spełnia ustawowo określone przesłanki przyznania prawa pomocy.
W związku z powyższym, na podstawie art. 243 § 1 zdanie pierwsze w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia, przyznając wnioskodawcy prawo pomocy przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego.