Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 maja 2022 r. K.K. (dalej określany jako wnioskodawca), złożył wniosek o wymierzenie Dyrektorowi Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K. (dalej określanemu jako organ) grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 319 ze zm., dalej p.p.s.a.) z tytułu nieprzekazania Sądowi skargi na bezczynność organu w przedmiocie złożonego przez wnioskodawcę wniosku datowanego na 21 marca 2022 r. o udzielenie informacji publicznej. Wskazał w uzasadnieniu, że skarga na bezczynność organu została złożona 22 kwietnia 2022 r Do chwili złożenia wniosku nie została przekazana Sądowi.
W datowanej na 8 czerwca 2022 r. odpowiedzi na wniosek organ wniósł w pierwszej kolejności odrzucenie wniosku wskazując, że Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych nie jest organem administracji publicznej a zatem sąd administracyjny nie jest uprawniony do kontrolowania jego czynności procesowych. W razie, gdyby Sąd nie podzielił tego stanowiska organ uznał, że wniosek zasługuje na oddalenie. Podniósł, że przekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią nastąpiło 30 maja 2022 r., tj. zaledwie 18 dni po upływie terminu. W ocenie organu zaniedbanie miało charakter incydentalny, ustawowy obowiązek został dobrowolnie spełniony a zaniechanie organu wynikło z omyłki jego pracownika w zakresie dotyczącym szczególnego terminu do wysłania sądowi administracyjnemu skargi wynikającego z ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Należy w tym miejscu podkreślić, że organ rzeczywiście udzielił odpowiedzi na skargę 30 maja 2022 r., jednakże nie przesłał skargi do Sądu, co zdarzyło się po raz drugi (poprzednio złożył samą odpowiedź 12 maja 2022 r.). Dlatego też na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 1 czerwca 2022 r. (III KO/Gl 116/22) organ został ponownie wezwany do przekazania skargi w terminie 7 dni i nie wykonał tego zarządzenia do chwili obecnej pomimo, że wezwanie zostało mu doręczone za pośrednictwem platformy EPUAP 3 czerwca 2022 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od daty jej otrzymania.
Przepisy szczególne mogą przewidywać wyjątki od wskazanej zasady, ustalając inne terminy przekazywania skarg do sądu administracyjnego przez organy administracji publicznej. Takim szczególnym przepisem jest art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: u.d.i.p.). Przepis ten stanowi, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym, że przekazanie sądowi akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi przez organ administracji.
W myśl art. 55 § 1 p.p.s.a, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Grzywna przewidziana w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny, wobec tego nawet w razie spełnienia wskazanych w tym przepisie przesłanek, sąd nie jest zobligowany do jej orzeczenia. Obowiązkiem sądu jest uwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy.
W rozpoznawanej sprawie, skarga wpłynęła do organu w dniu 26 kwietnia 2022 r. Zatem winna być przekazana do Sądu najpóźniej w dniu 11 maja 2022 r., czego jednak organ nie uczynił do chwili obecnej.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zawarte w odpowiedzi na skargę żądanie odrzucenia wniosku o wymierzenie grzywny nie zasługuje na uznanie. Niewątpliwie Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w K. jest podmiotem wykonującym zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. jako podmiot reprezentujący państwową osobę prawną, co oznacza, że w zakresie stosowania przepisów u.d.i.p. podlega on kontroli sądowoadministracyjnej.
Natomiast za wymierzeniem organowi grzywny w ocenie Sądu, świadczy fakt, że pomimo dwukrotnego wezwania Przewodniczącego Wydziału nie przekazał on skargi do Sądu ograniczając się jedynie do udzielenia odpowiedzi. Nie przedstawił też przekonującego wytłumaczenia tego zaniechania. Tym samym uznać należy, że zaniedbanie organu miało charakter zawiniony i uzasadniający zastosowanie grzywny
Należy podkreślić, że do wysokości grzywny określonej w art. 55 § 1 p.p.s.a. znajduje zastosowanie art. 154 § 6 p.p.s.a. ustalający jej górną granicę w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Natomiast dolna granica grzywny nie została określona. Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy za adekwatną do stopnia przewinienia organu uznano kwotę 1.000 złotych.
Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 oraz art. 154 § 6 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł, jak w sentencji postanowienia. A na postawie art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. zasądził na rzecz wnioskodawcy od organu kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, tj. uiszczony wpis od wniosku o wymierzenie grzywny.