Uzasadnienie
Pismem z dnia 5 marca 2020 r. "A" w Z. (dalej określany jako strona skarżąca) złożyło wniosek o wymierzenie Zarządowi Województwa Śląskiego (dalej określanemu jako organ) grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.) z tytułu nieprzekazania Sądowi skargi na decyzję organu z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020.
Podkreśliło w uzasadnieniu, że zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy swoją decyzję (wydaną w I instancji) [...] z dnia [...] r. w sprawie zwrotu dofinansowania wykorzystanego z naruszeniem procedur wraz z odsetkami, otrzymanego na podstawie umowy nr [...] z dnia [...] r. o dofinansowanie projektu pn. "[...]", w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020 współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego wraz z aneksem, stanowiącego płatność ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego oraz środków budżetu krajowego w łącznej kwocie [...] zł powiększonej o wysokość odsetek określonych jak dla zaległości podatkowych. Skarga została złożona pismem z dnia 10 lipca 2019 r., nadanym drogą pocztową. Do organu administracyjnego wpłynęła w dniu 11 lipca 2019 r. W skardze zawarty był wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Dalej zaznaczono, że pracownicy strony skarżącej na początku września 2019 r. kontaktowali się telefonicznie z pracownikami organu. Zostali wówczas poinformowani, że skarga została przekazana do sądu administracyjnego. W rzeczywistości przekazanie skargi do sądu nastąpiło w dniu 12 lutego 2020 r. Zaznaczono, że w wyniku nierozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji strona skarżąca była zmuszona zapłacić określoną w decyzji kwotę.
W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o jego oddalenie. Podkreślił, że zapłata należności nastąpiła w dniu 12 lipca 2019 r., co uczyniło wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji bezprzedmiotowym. Z uwagi na tematykę i obszerny charakter skargi a także konieczność przekazania sprawy do innej komórki organizacyjnej niż prowadząca postępowanie doszło do zwłoki, którą w ocenie organu uzasadnia skomplikowany charakter sprawy. Ponadto równolegle organ prowadził inną sprawę tj, sprawę z wniosku skarżącego z 11 marca 2019 r. o umorzenie należności określonej decyzją z [...] r. w ramach pomocy de minimis. W dalszej części odpowiedzi organ opisał przebieg tego postępowania.
Natomiast sama skarga została przekazana do Sądu wraz z odpowiedzią i aktami sprawy w dniu 12 lutego 2020 r. Sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą III SA/Gl 128/20; postępowanie w tej sprawie jest w toku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od daty jej otrzymania.
W myśl art. 55 § 1 p.p.s.a, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Grzywna przewidziana w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny, wobec tego nawet w razie spełnienia wskazanych w tym przepisie przesłanek, sąd nie jest zobligowany do jej orzeczenia. Obowiązkiem sądu jest uwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy.
W rozpoznawanej sprawie, skarga wpłynęła do organu w dniu 11 lipca 2019 r. Zatem winna być przekazana do Sądu najpóźniej w dniu 12 sierpnia 2019 r., czego jednak organ nie uczynił.
Nie ulega wątpliwości, że przekroczenie terminu wyniosło 6 miesięcy. Okoliczności podane w odpowiedzi na wniosek jako usprawiedliwienie zwłoki nie zasługują na uwzględnienie. Przekroczenia terminu nie mogło uzasadniać uiszczenie należności przez skarżącego, gdyż nie było ono równoznaczne z uznaniem przez skarżącego zasadności decyzji, w razie ewentualnego uwzględnienia skargi uiszczona kwota zostanie zwrócona. Również trudno uznać, by sprawa, mieszcząca się w ustawowym zakresie kompetencji organu była skomplikowana z samej swojej istoty, także ewentualne przesunięcia kompetencji między wewnętrznymi jednostkami organizacyjnymi w organie nie mogą być brane pod uwagę jako przesłanki wyłączające jego winę. Nie jest także okolicznością usprawiedliwiającą zaniechanie przekazania akt sądowi prowadzenie równolegle postępowania w przedmiocie umorzenia należności w ramach pomocy de minimis, gdyż nawet ewentualne uwzględnienie wniosku strony skarżącej w tym postępowaniu nie wyklucza zbadania przez sąd administracyjny decyzji o nałożeniu zobowiązania pod kątem zgodności z prawem a postępowanie, na które powołał się organ nie mogło spowodować wzruszenia decyzji zaskarżonej w niniejszym postępowaniu.
Tym samym uznać należy, że zaniedbanie miało charakter poważny i uzasadniający zastosowanie grzywny.
Należy podkreślić, że do wysokości grzywny określonej w art. 55 § 1 p.p.s.a. znajduje zastosowanie art. 154 § 3 p.p.s.a. ustalający jej górną granicę w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Natomiast dolna granica grzywny nie została określona.
Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy za adekwatną do stopnia przewinienia organu uznano kwotę 500 złotych.
Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 oraz art. 154 § 6 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł, jak w sentencji postanowienia.