Uzasadnienie
Z. O. w dniu 25 czerwca 2015 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek o wymierzenie Staroście grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi z dnia 14 maja 2015 r. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania. Wnioskodawca zarzucił, że skarga ta wpłynęła do organu 18 maja 2015 r. i nie została przez Starostę przekazana w terminie określonym w art. 54 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny Starosta stwierdził, że brak jest podstaw do wymierzenia grzywny, ponieważ skargę Z. O., opatrzoną datą 14 maja 2015 r., otrzymał 18 maja 2015 r., a akta sprawy wraz z odpowiedzią na skargę przesłał do WSA w Krakowie 17 czerwca 2015 r., a więc z zachowaniem trzydziestodniowego terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wymierzenie grzywny nie jest zasadny.
Stosownie do art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi, ma obowiązek przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Natomiast zgodnie z art. 55 § 1 ppsa w razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania skargi wraz z aktami sprawy, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ppsa.
Skarga Z. O. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę wpłynęła do tego organu 18 maja 2015 r., co wynika z pieczęci umieszczonej na odpisie skargi. Natomiast odpowiedź na skargę wraz z aktami sprawy została wysłana przez Starostę do WSA w Krakowie 17 czerwca 2015 r. (data pieczęci pocztowej na kopercie zawierającej akta przesłane przez Starostę znajdująca się w aktach o sygn. III SAB/Kr 49/15).
Z przedstawionych powyżej okoliczności wynika zatem, że przedmiotowa skarga Z. O. została przekazana przez organ do WSA w Krakowie w terminie określonym w art. 54 § 2 ppsa.
Dlatego też Sąd uznał, że nie było podstaw do wymierzenia grzywny Staroście i orzekł jak w sentencji na podstawie art. 55 § 1 ppsa.