Uzasadnienie
A. S. złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy motywowanym zamiarem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie decyzji Wojewody dotyczącej wymeldowania.
Postanowieniem z dnia 10 października 2014 r., referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie ustanowił dla wnioskodawcy radcę prawnego, którego Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych wyznaczyła w osobie r.pr. A. A. W dniu 3 lipca 2015 r. wyznaczona radca prawny złożyła w tutejszym sądzie pismo wnosząc o zasądzenie od Skarbu Państwa na jej rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu w niniejszej sprawie z urzędu w wysokości dwukrotności stawki minimalnej, oświadczając, że nie otrzymała zapłaty za udzieloną pomoc prawną z urzędu.
Uzasadniając swoje żądanie podała, że w wyniku podjętych w sprawie działań zawiadomiła A. S., że nie widzi podstaw wniesienia skargi od decyzji Wojewody z dnia 18 listopada 2005 r., zarazem podniosła, że "pomimo braku sporządzenia (...) skargi, nakład pracy poświęcony na przedmiotową sprawę był szczególnie duży (...)". Podała m.in., że "(...) samo sprecyzowanie żądania formułowanego przez skarżącego i ustalenie czy nie było ono objęte jakimś prawomocnym rozstrzygnięciem było nieprzeciętnie pracochłonne. Nadto konieczne było dokonanie analizy obowiązujących przepisów i orzecznictwa, a wreszcie przygotowanie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia odwołania lub skargi". Precyzując nakład pracy radca prawny wskazała, że spotkała się ze skarżącym, odbyła z nim rozmowy telefoniczne, analizowała akta sprawy oraz rozliczne dokumenty dostarczone przez skarżącego co było konieczne ze względu na fakt, że wnioskodawca poszukuje ochrony w wielu równolegle prowadzonych postępowaniach administracyjnych, cywilnych i karnych, które pozostają ze sobą w związku.
Z uwagi więc na tak znaczący nakład pracy radca prawny wniosła o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w podwójnej wysokości na podstawie przepisu art. 22 (3) ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych w związku z przepisem § 2 ust. 1-3 oraz przepisem § 14 ust. 2 pkt. 1 c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu.
Do przedmiotowego pisma radca prawny dołączyła potwierdzaną przez siebie za zgodność z oryginałem kopię pisma datowanego na dzień 18.06.2015 r. skierowanego do A. S., a także kopię potwierdzenia nadania tego pisma przesyłką poleconą.
Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2015 r. referendarz sądowy oddalił wniosek r.pr. A. A. W następstwie powyższego r.pr. A. A. wniosła skutecznie sprzeciw od ww. postanowienia, domagając się zasądzenia wynagrodzenia w kwocie 240 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "P.p.s.a.") wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.
Zgodnie z treścią ww. rozporządzenia wynagrodzenie ze środków budżetowych pozostających w dyspozycji sądu należy się radcy prawnemu ustanowionemu dla strony z urzędu za czynności podjęte w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (§ 14 ust. 2 cyt. rozporządzenia).
Jednocześnie nie ulega wątpliwości, że postępowanie przed Sądem administracyjnym może być wszczęte na skutek wniesienia skargi (art. 50 i nast. P.p.s.a.) jak również na skutek wniesienia wniosku (art. 63 P.p.s.a.).
W niniejszej sprawie postępowanie przed sadem administracyjnym zostało wszczęte na skutek wniosku A. S. w przedmiocie przyznania prawa pomocy. Radca prawny – wyznaczona dla skarżącego jako pełnomocnik z urzędu -podjęła szereg czynności zmierzających do ustalenia przedmiotu żądania skarżącego oraz zbadania czy istnieją przesłanki do wniesienia skargi. Ostatecznie radca pracy wydała opinię, w której zawarła analizę prawną sytuacji wnioskodawcy oraz wniosek o braku podstaw do wniesienia skargi. Powyższe świadczy zdaniem Sądu o tym, że r.pr. A. A. należycie wywiązała się z powierzonych obowiązków.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekła jak w sentencji postanowienia na podstawie art. § 14 ust. 2 pkt 1 lit "c" cyt. rozporządzenia, zgodnie z którym stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji "w innej sprawie" wynosi 240 zł.
W myśl § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (240 x 23 % = 55,20 zł).