Uzasadnienie
Skarżący w złożonym dnia18 maja 2016 r. na obowiązującym wzorze formularza PPF wniosku o prawo pomocy, domaga się w nim zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego.
Informując o przedmiocie zaskarżenia podał, że skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zamierza objąć "Postanowienie sygn. akt. III SO/21/14; 29 sierpnia 2014 r.; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie"
Opisując swoją sytuacją deklaruje, brak osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, powiada że nie posiada żadnego majątku. Przy dochodach czyni adnotację o treści "z pomocy społecznej – nie posiadam". Uzasadniając swoje starania podniósł w obszernych wywodach, że opisanym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie naruszył szereg przepisów proceduralnych, ustrojowych i konstytucyjnych a w związku z tym wyrządził skarżącemu szkodę.
Z urzędu stwierdza się, że na przestrzeni ostatnich kilku miesięcy skarżący wielokrotnie wnosił o prawo pomocy w rozmaitych sprawach. W informacji o przedmiocie zaskarżenia zazwyczaj – obecnie - podaje, iż zamierza składać skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Swoją sytuacją materialną przedstawia w sposób tak niekompletny jak wyżej opisany. Nie wykonuje kierowanych do niego wezwań mimo, iż wie że niekorzystne dla skarżącego rozstrzygnięcia powodowane są nieprzekonywującym zaprezentowaniem przez skarżącego własnej sytuacji majątkowej. Zna bowiem treść choćby postanowień tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie prowadzonej do sygn. akt III SAB/Kr 21/13.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej "ppsa", osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym o ile wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oświadczenie strony zgodnie z wolą ustawodawcy ma być "dokładne", a owa "dokładność" stopniowana jest przeświadczeniem sądu, że strona okoliczności te wykazała, czyli przedstawiła je w sposób przekonywujący, bo generalnie ciężar dowodu co do wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 18 czerwca 2004 r. FZ 165/04).
W realiach rozstrzyganego przypadku skarżący przeszedł nad tym po raz kolejny do porządku, choć po lekturze powołanych wyżej postanowień, zdawał sobie sprawę, jakie dane oraz jakie dokumenty źródłowe należy przedstawić. Skoro jednak taka była decyzja skarżącego to w konsekwencji nie było obecnie potrzeby wzywania strony o dodatkowe wyjaśnienia. Jedynym refleksem takiego działania byłoby bowiem przedłużanie postępowania, co stoi w oczywistej sprzeczności z dyspozycją art. 7 ppsa nakładającym na sąd (a w zakresie powierzonych czynności także i referendarza) obowiązek podejmowania czynności zmierzających do szybkiego załatwienia sprawy i podjęcia rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. W ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym przypomnieć równocześnie wypada, że ponieważ prawo do sądu nie ma charakteru absolutnego i może być przedmiotem uzasadnionych prawnie ograniczeń (postan. NSA z 15 marca 2006 r. II OZ 258/06), to sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy (por. postan. NSA z 31 marca 2005 r. I FZ 63/05).
Mając to na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 243 §1 oraz art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 1 i art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.