Uzasadnienie
Wnioskodawca w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, iż pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i małoletnim synem.
Określając swój majątek wykazał "gospodarstwo rolne zajęte przez US, ZUS ". Zadeklarował brak innych nieruchomości, zasobów, przedmiotów wartościowych.
Miesięczne dochody gospodarstwa domowego określił łącznie na około 2000 zł z pomocy społecznej. Wskazał iż na syna K. otrzymuje świadczenie "500+", 124 zł zasiłku rodzinnego, 800 zł zasiłku okresowego, 660 zł zasiłku celowego żywnościowego, 186 zł stypendium szkolnego na syna K. Uzasadniając swoje starania podniósł, że rodziny nie stać na normalną egzystencję. Żyją z pomocy MOPS i UM.
Wymieniając zobowiązania i stałe wydatki podał, że wynajmuje z rodziną mieszkanie socjalne za które płaci 325,25 zł. opłat za prąd wynosi 319,76 zł, za Internet i telewizję 124,99 zł z czego 59 zł opłacane jest z wykazanego stypendium syna.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zgodnie z art. 239 §1 pkt 1 lit. b) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązek uiszczenia kosztów sądowych nie ciąży na stronie skarżącej działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej.
Wnioskodawca podał, że zamierza skarżyć decyzje Wojewody z dnia 7 sierpnia 2018 r. nr [...] związaną z pozbawieniem statusu bezrobotnego. W konsekwencji przyjąć należy, że wnioskodawca skorzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych - co oznacza całkowite zwolnienie strony z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych jak i ponoszenia wydatków. Stąd rozpoznanie jego wniosku w tym zakresie jest zbędne i w związku z tym postanowiono jak w punkcie pierwszym sentencji działając na zasadzie art. 249a ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa.
Sytuacja taka pozostaje bez wpływu na drugie z żądań a mianowicie ustanowienia adwokata. Zgodnie bowiem z aktualnymi poglądami doktryny sąd nie jest związany żądaniem strony zawartym we wniosku o przyznanie pomocy byleby tylko nie wyszedł ponad żądanie strony (por. komentarz J.P Tarno do art. 246 w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004). Logiczną konsekwencją przedstawionego stanu rzecz jest więc, że w sytuacji gdy strona domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, sąd może przyznać jej to prawo w zakresie częściowym obejmującym tylko ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika (art. 245 §3 in fine ppsa). Oczywiście pod warunkiem, wykazania przez stronę, że nie jest wstanie ponieść opłat za jego czynności w postępowaniu przed sądami administracyjnymi bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 §1 pkt. 2 ppsa).
W realiach niniejszej sprawy wnioskodawca złożył oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa. Jest ono wystarczające do oceny jego aktualnych możliwości płatniczych. Te są znikome. Wnioskodawca jest osoba w zasadzie bez majątku. Utrzymuje się wraz z rodziną tylko dzięki pomocy społecznej i świadczeniu wychowawczemu. Z zasad doświadczenia życiowego wynika przy tym, że przy obecnym poziomie cen oraz usług środki jakie rodzina ma do dyspozycji wystarczają z trudem na wykazane opłacenie mieszkania, mediów i opędzenie podstawowych potrzeb trzech osób.
Uwzględniając to wszystko, udzielono więc wnioskodawcy pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzekając jak w punkcie drugim sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.