Uzasadnienie
Wnioskodawca w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną uwidocznił brak osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym.
Określając swój majątek zadeklarował, brak nieruchomości, zasobów i przedmiotów wartościowych.
Swoje miesięczne dochody oszacował na 850 zł.
Uzasadniając swoje starania odniósł się do okoliczności nurtującej go sprawy. Podniósł, ze utrzymuje się sam. Twierdzi, że jest w stałym leczeniu i z tego powodu ma orzeczoną umiarkowaną niepełnosprawność. Powiada, że od kilku lat pozostaje pod opieką MOPS. Wymieniając zobowiązania i stałe wydatki oszacował koszty leczenia na 120 zł, wyżywienia na 300 zł, zakupu odzieży na 100 zł opłaty za telefon na 40 zł.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 1 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 §2 ppsa) o ile nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wnioskodawca złożył wymagane oświadczenie. Jest ono wystarczające do oceny możliwości płatniczych strony. Te nie rysują się szczególnie. Wnioskodawca jest osobą ubogą w potocznym tego słowa znaczeniu. Boryka się z problemem umiarkowanej niepełnosprawności. Nie ma żadnego majątku. Korzysta z pomocy społecznej. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że przy obecnym poziomie cen oraz usług środki jakie ma do dyspozycji wystarczają z trudem na bieżącą egzystencję.
Uwzględniając to wszystko, udzielono zatem skarżącemu zgodnie z wnioskiem pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 1 ppsa w związku z art. 245 §2 ppsa.