Uzasadnienie
J. J. w pismach datowanych na 26 sierpnia 2013 r. nadanych przesyłką pocztową dnia 28 sierpnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie określanych jako wniosek o wymierzenie grzywny, skarga na bezczynność, zawarł szereg żądań związanych z wydaniem przez ten Sąd postanowienia z dnia 30 maja 2007 r. sygn. akt III SA/Kr 1216/06 przez: zobowiązanie Prezesa Rady Ministrów do wydania decyzji jakie badania medyczne w celu rozpoznania choroby zawodowej zobowiązane są do przeprowadzenia przez jednostki medycyny pracy; stwierdzenia nieważności wydanego przez ten Sąd w dniu 30 maja 2007 r. postanowienia sygn. akt III SA/Kr 1216/06 (na na podstawie art. 287 ust. 2 P.p.s.a.), co doprowadziło zdaniem wnioskodawcy do przewlekłości postępowania; stwierdzenia niezgodności z Konstytucją RP szeregu przepisów, stwierdzenia naruszenia wyrokiem tego Sądu z dnia 7 grudnia 2012r., sygn. III SA/Kr 869/12 i wydanymi w toku tego postępowania postanowieniami, szeregu przepisów; stwierdzenia naruszenia bezczynnością w przesłaniu pisemnej informacji na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa sygn. III SA/Kr 869/12.
Jako podstawę swoich żądań wnioskodawca wskazał art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) dalej "P.p.s.a.".
Postanowieniem z dnia 30 maja 2007 r. sygn. akt III SA/Kr 1216/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne. Następnie postanowieniem z dnia 21 października 2008 r. sygn. akt III SA/Kr 1216/06 WSA w Krakowie podjął zawieszone postepowanie, które kontynuowane było pod sygn. III SA/Kr 1024/08. Sprawa ta zakończona została wyrokiem z dnia 10 grudnia 2008 r., którym WSA w Krakowie uchylił decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 17 sierpnia 2006r. [...] w przedmiocie choroby zawodowej oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Biorąc pod uwagę wskazanie przez J. J. jako podstawę swojego żądania art. 149 § 1 P.p.s.a. oraz art. 287 ust. 2 P.p.s.a., całokształt wywodów zawartych w pismach z dnia 26 sierpnia 2013 r., Sąd uznał, że jest to wniosek o wymierzenie grzywny Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie za naruszenie ww. przepisów postanowieniem z dnia 30 maja 2007 r. sygn. akt III SA/Kr 1216/06.
Wniosek podlega odrzuceniu.
Sąd, do którego wpłynęła skarga, bądź wniosek obowiązany jest z urzędu do zbadania swej właściwości w sprawie. Zgodnie, bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z kolei zgodnie z art. 64 § 3 P.p.s.a. do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Zakres kognicji sądów administracyjnych wyznacza art. 3 P.p.s.a.:
§ 1 Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
§ 2 Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
§ 3 Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Zgodnie z art. 63 P.p.s.a. jeżeli ustawy tak stanowią, postępowanie sądowe wszczyna się na wniosek. Wniosek składa się bezpośrednio do sądu (art. 64 § 1 P.p.s.a.). Wniosek powinien czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać określenie żądania, jego podstawy i uzasadnienie oraz oznaczenie stron i organów, a także spełniać inne wymagania określone w przepisach szczególnych (§ 2).
Wskazany przez wnioskodawcę we wniosku przepis nie stanowi podstawy do orzekania sądu administracyjnego w odrębnej sprawie "wymierzenia grzywny". Sąd również nie stwierdził zaistnienia takiej podstawy.
Przepis na których wnioskodawca opiera żądanie to art. 149 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (§ 2).
Należy przy tym podkreślić, że na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd może wymierzyć grzywnę jedynie w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ.
Wskazany przepis nie daje podstaw do orzekania przez sąd administracyjny o wymierzeniu grzywny w związku z wydanym postanowieniem, a zatem nie wchodzi w zakres kognicji sądów administracyjnych wyznaczonej przez art. 3 P.p.s.a.
Z kolei drugi ze wskazanych przez wnioskodawcę przepisów – art. 287 ust. 2 P.p.s.a. stanowi, że w przypadku, gdy sąd w orzeczeniu stwierdzi nieważność aktu albo ustali przeszkodę prawną uniemożliwiającą stwierdzenie nieważności aktu, stronie, która poniosła szkodę, służy odszkodowanie od organu, który wydał decyzję.
Art. 287 P.p.s.a. określa sytuacje, w których strona może dochodzić odszkodowania na podstawie art. 417-4172 K.c. Właściwym do orzekania o odszkodowaniu jest sąd powszechny.
Wniosek o wymierzenie grzywny, oparty na przepisie art. 287 P.p.s.a. regulującym podstawy odpowiedzialności odszkodowawczej w sytuacjach określonych tym przepisem, został wniesiony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie objętej właściwością sądów powszechnych, a zatem podlega odrzuceniu.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 listopada 2011 r. sygn. akt II FZ 674/11 (orzeczenia sądów administracyjnych dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl): "przepis ten reguluje tryb dochodzenia roszczeń odszkodowawczych i nie mógł być zastosowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny (...), gdyż, pomimo, że ustawa procesowa regulująca postępowanie przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi zawiera w powołanym przepisie podstawę prawną roszczeń odszkodowawczych, to jednak nie przyznaje sądom administracyjnym kompetencji do rozpoznawania spraw cywilnych o takie roszczenia."
Pogląd przedstawiony powyżej Sąd orzekający w sprawie niniejszej podziela.
Właściwym do rozpoznania roszczenia o wynagrodzenie takiej szkody jest sąd powszechny.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie wskazanych przepisów.