Uzasadnienie
J. J. pismem z dnia 14 lutego 2012 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek o wymierzenie grzywny Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu za naruszenie art. 4172 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U., nr 16, poz. 93 ze zm.) dalej k.c.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 lutego 2012 r. J. J. został pouczony o treści art. 54 § 2, art. 55 § 1 i art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a. dotyczących grzywien, oraz wezwany o sprecyzowanie wniosku przez podanie o wymierzenie, której z wyżej wymienionych grzywien wnosi.
Pismem z dnia 2 marca 2012 r. J. J. sprecyzował swój wniosek w ten sposób, że jako podstawę wymierzenia wnioskowanej grzywny wskazał art. 287 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Sąd, do którego wpłynęła skarga, bądź wniosek obowiązany jest z urzędu do zbadania swej właściwości w sprawie. Zgodnie, bowiem z art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekazuje sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
Wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 13 § 1 p.p.s.a.).
Do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. (art. 13 § 2 p.p.s.a.).
W przedmiotowej sprawie J. J. wniósł wniosek o wymierzenie grzywny Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. Siedziba NSA mieści się w Warszawie, na terenie objętym właściwością miejscową Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Mając, zatem powyższe na względzie i kierując się dyspozycją art. 59 § 1 w związku z art. 13 § 2 p.p.s.a. – orzeczono jak w sentencji postanowienia.