Uzasadnienie
Wnioskodawca w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego.
Oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.
Podał, iż pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z matką.
Określając swój majątek wykazał mieszkanie o powierzchni 46 m2. Zadeklarował brak innych nieruchomości, zasobów i przedmiotów wartościowych. Opisując stan majątkowy osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym podał, że do matki należy mieszkanie.
Łączyny dochód gospodarstwa domowego określił na ok. 1940 zł wyjaśniając, że składa się na to tylko emerytura matki gdyż skarżący jest bezrobotny bez prawa do zasiłku.
Uzasadniając swoje starania odniósł się do nurtującej go sprawy. Wymieniając zobowiązania i stałe wydatki wskazał alimenty na córkę po 500 zł.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zgodnie z art. 239 §1 pkt 1 lit. b) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązek uiszczenia kosztów sądowych nie ciąży na stronie skarżącej działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej.
Wnioskodawca podał, że zamierza skarżyć postanowienia Wojewody z 07.02.2018 r. nr [...] związanego z przywróceniem terminu do wniesienia odwołania. Jednocześnie zarządzeniem z 8 marca 2018 r. sprawie dotyczącej złożonego przez skarżącego wniosku o prawo pomocy nadano symbol "6331" opisywany przez załącznik nr 1 do zarządzenia Prezesa NSA z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych jako sprawa z zakresu zatrudnienia i spraw bezrobocia – zasiłku dla bezrobotnych. W konsekwencji przyjąć należy, że wnioskodawca skorzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych - co oznacza całkowite zwolnienie strony z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych jak i ponoszenia wydatków. Stąd rozpoznanie jego wniosku w tym zakresie jest zbędne a w związku z tym postanowiono jak w punkcie pierwszym sentencji działając na zasadzie art. 249a ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa.
Sytuacja taka pozostaje bez wpływu na drugie z żądań a mianowicie ustanowienia radcy prawnego. Zgodnie bowiem z aktualnymi poglądami doktryny sąd nie jest związany żądaniem strony zawartym we wniosku o przyznanie pomocy byleby tylko nie wyszedł ponad żądanie strony (por. komentarz J.P Tarno do art. 246 w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004). Logiczną konsekwencją przedstawionego stanu rzecz jest więc, że w sytuacji gdy strona domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, sąd może przyznać jej to prawo w zakresie częściowym obejmującym tylko ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika (art. 245 §3 in fine ppsa). Oczywiście pod warunkiem, wykazania przez stronę, że nie jest wstanie ponieść opłat za jego czynności w postępowaniu przed sądami administracyjnymi bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 §1 pkt. 2 ppsa).
W realiach niniejszej sprawy wnioskodawca złożył oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa. Jest ono wystarczające do oceny jego aktualnych możliwości płatniczych. Te są znikome. Wnioskodawca jest osoba bezrobotną. Obarczony jest alimentami. Pozostaje na utrzymaniu matki. Z zasad doświadczenia życiowego wynika zaś, że przy obecnym poziomie cen oraz usług środki jakie zapewnia stosunkowo niewielka emerytura matki wystarczają z trudem na opłacenie mieszkania, mediów i opędzenie podstawowych potrzeb dwóch dorosłych osób.
Uwzględniając to wszystko, udzielono więc wnioskodawcy pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzekając jak w punkcie drugim sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.