Uzasadnienie
III SO/Łd 2/10
W dniu 24 marca 2010 r. D. M. (dalej wnioskodawczyni) złożyła w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, załączając wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na druku "PPF". W przedmiotowej sprawie nie wpłynęła jeszcze skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Z treści wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że ewentualna skarga dotyczyć ma postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy wnioskodawczyni wskazała na swoją sytuację majątkową podnosząc, że jedyny dochód jej rodziny stanowią świadczenia emerytalne wnioskodawczyni i jej męża, jak nadmieniła obciążone egzekucją komorniczą. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawczyni nie posiada własnego domu, mieszkania ani innej nieruchomości. Jak wyjaśniła natomiast w piśmie przekazanym w związku z dodatkowym wezwaniem Sądu do przekazania dodatkowych informacji na temat swojej sytuacji materialnej, obecnie zamieszkuje w lokalu komunalnym. Nie posiada także żadnych zasobów pieniężnych, ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Na wezwanie Sądu wyjaśniła także, że nie posiada żadnych kont i lokat bankowych. Jedyne dochody w gospodarstwie domowym wnioskodawczyni stanowi emerytura wnioskodawczyni w kwocie 1.030,78 zł brutto (621 zł netto) oraz emerytura jej męża w kwocie 1.677,81 zł brutto (981 zł netto). Łączny dochód w gospodarstwie domowym wynosi więc 2.708,59 zł brutto (1.602,68 zł netto), co daje średniomiesięczny dochód na jednego członka rodziny w wysokości ok. 1350 zł brutto (800 zł netto). Do wniosku o przyznanie prawa pomocy wnioskodawczyni dołączyła kserokopie odcinków emerytur. Wnioskodawczyni ani jej mąż, zgodnie z oświadczeniem, nie posiadają żadnych dodatkowych źródeł dochodu.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje:
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 marca 2002 r. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności wnioskodawczyni spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
Stosownie do postanowień art. 243 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie wnioskodawczyni wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zgodnie z art. 245 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że brak jest przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Strona występująca o przyznanie prawa pomocy jest obowiązana uprawdopodobnić, że spełnia kryteria przyznania pomocy. Oznacza to, że jest zobowiązana wykazać z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, że nie jest w stanie ponieść takich kosztów. Zauważyć przy tym należy, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. W niniejszej sprawie istotne dla podejmowanego rozstrzygnięcia jest ustalenie, że zarówno wnioskodawczyni i jej mąż osiągają stałe dochody w wysokości łącznej 2.708,59 zł brutto (1.602,68 zł netto) miesięcznie.
W świetle powyższych okoliczności, a w szczególności faktu osiągania przez wnioskodawczynię i jej męża stałych dochodów we wskazanej wysokości, w zestawieniu z wysokością ewentualnego wpisu sądowego w niniejszej sprawie (100 zł) oraz faktem, że ewentualne inne i przyszłe koszty niewątpliwie rozłożone byłyby w czasie, uznać należy, że wnioskodawczyni nie wykazała w dostateczny sposób, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny.
Odnosząc się natomiast do wniosku o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata, referendarz sądowy zważył co następuje.
Rozpoznając wniosek w tym zakresie, referendarz miał na względzie fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. W świetle przedstawionych powyżej informacji o stanie majątkowym wnioskodawczyni – wysokości osiąganych bieżących dochodów, mając na uwadze, że wnioskodawczyni zobowiązana będzie do ewentualnego pokrycia kosztów sądowych w postaci kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w ocenie referendarza, wnioskodawczyni nie będzie już w stanie ponieść dodatkowych kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika w sprawie. W ocenie referendarza, nie można w tej sytuacji wymagać od strony poniesienia jeszcze tych dodatkowych kosztów postępowania związanych z zastępstwem procesowym, mogłyby one albowiem stanowić nadmierne obciążenie budżetu domowego wnioskodawczyni.
Wobec powyższego, na podstawie art. 245 § 2 i § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 1 i pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak postanowieniu.
R.A.