Uzasadnienie
III SO/Łd 8/11
Pismem z dnia 8 października 2011 r. W. S. (dalej skarżący) złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi wniosek o wymierzenie Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w K. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Następnie w dniu 19 lutego 2013 roku (data wpływu do Sądu) skarżący sformułował wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, załączając wypełniony formularz wniosku na druku "PPF".
W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że jedyny dochód w gospodarstwie domowym stanowi renta żony, która jest osoba schorowaną, wymagającą stałej opieki. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną. Nie posiada własnego domu ani mieszkania, czy też innej nieruchomości. Jedyne stałe dochody w gospodarstwie domowym skarżącego stanowi dochód z tytułu renty jego żony w wysokości 917,71 zł miesięcznie. Skarżący zaznaczył przy tym, że nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro.
Referendarz Sądowy zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 powoływanej ustawy uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności strona skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę fakt, że jedyny dochód w gospodarstwie domowym skarżącego stanowi renta jego żony w wysokości 917,71 zł miesięcznie. Skarżący nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Istotne jest w tym względzie również, że żona skarżącego jest osobą schorowaną, wymagającą stałej, co niewątpliwie łączy się z koniecznością ponoszenia dodatkowych środków pieniężnych na leczenie i leki.
Z powyższego wynika, że sytuacja majątkowa skarżącego jest trudna i ewentualna konieczność poniesienia kosztów postępowania sądowego, czy pomocy profesjonalnego pełnomocnika, może w istotnym stopniu wpłynąć na jego sytuację materialną. Stąd też biorąc pod uwagę informacje zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.
R.A.