Postanowienie WSA w Lublinie z 14 grudnia 2006 r., III SO/Lu 10/06

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 14 grudnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.H. o wyłączenie Sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego J.M.

Sprawa

w sprawie ze skargi J.H. na bezczynność Rady Miejskiej w przedmiocie niewykonania przez Radę Miejską czynności nakazanych prawem postanawia: oddalić wniosek.

Skład

Sędzia NSA Marek Zalewski przewodniczący, sprawozdawca
Sędzia NSA Maria Wieczorek
Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak

Uzasadnienie

Wnioskodawca pismem z dnia 7 grudnia 2006 r. wniósł o wyłączenie Sędziego NSA J.M. od orzekania w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie w sprawie toczącej się ze skargi wnioskodawcy na bezczynność Rady Miejskiej w przedmiocie niewykonania przez Radę Miejską czynności nakazanych prawem.

Wnioskodawca lakonicznie uzasadnił swój wniosek tym, że sędzia J.M. wydał już w jego sprawie fałszywe orzeczenie i bezpodstawnie nie dopuszcza do rozpoznawania sprawy wnioskodawcy.

Sędzia J.M. działając w trybie art. 22 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ppsa) złożył oświadczenie, w którym wskazuje, że z jego strony nie zachodzą przesłanki do wyłączenia sędziego określone w art. 18 i art. 19 ppsa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zawiera podstaw do jego uwzględnienia, jest zatem bezzasadny.

W pierwszym rzędzie wskazać należy, że wniosek o wyłączenie sędziego musi wskazywać i uprawdopodabniać przyczynę wyłączenia, tylko zaś wskazane przez wnioskodawcę powody mogą być przedmiotem rozważań w postępowaniu wszczętym w tym trybie.

Rozpatrywany wniosek zarzuca sędziemu ferowanie niesłusznych orzeczeń w sprawie oraz niedopuszczanie do rozpoznawania innych spraw.

Zgodnie z art. 19 ppsa (w brzmieniu obowiązującym od dnia 6 grudnia 2006 r.) - niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie.

Okoliczności te nie ograniczają się do stosunków osobistych, emocjonalnych, mogą być każdego rodzaju, muszą jednak wywoływać wątpliwość dotyczącą bezstronności sędziego (a nie np. jego braku profesjonalizmu), w konkretnej (danej) sprawie, w której wniosek złożono, zaś wątpliwości te muszą być zasadne.

Wniosek nie zarzuca ani nie identyfikuje żadnego stosunku emocjonalnego, który mógłby wywołać odmienne od obiektywnego nastawienie Sędziego objętego wnioskiem do wnioskodawcy. Brak zarzutu w tym zakresie powoduje, że sąd jest zwolniony z badania osobistych relacji, przyjmując za wiarygodne oświadczenie Sędziego o braku takich relacji.

Wnioskodawca nie wskazuje jednak żadnych innych powodów uzasadniających wyłączenie sędziego, poza swą subiektywną oceną nierzetelności pracy sędziego.

Wniosek skarżącego, jak i wcześniejsze pisma kierowane w dużej obfitości do Sądu wskazują, że wnioskodawca nie ma kierunkowego wykształcenia prawniczego ani nie wykazuje szczególnej kultury prawnej, a więc znajomości i zdolności rozumienia systemu prawa, które pozwalałyby mu na inną niż intuicyjna, oceny prawidłowości ferowanych orzeczeń i czynności podejmowanych w ramach stosowania sądowej procedury. Wnioskodawcy przysługuje oczywiście prawo do poddawania kontroli sądu wyższej instancji orzeczeń wydawanych przez sądy, w tym skład orzekający z udziałem sędziego objętego wnioskiem o wyłączenie. Własne oceny wnioskodawcy nie są jednak w żadnym stopniu miarodajne. Nie mogą one stanowić zasadnej podstawy kierowanych pod adresem Sędziego NSA tak poważnych zarzutów, jak wydawanie "fałszywych" orzeczeń, szczególnie jeżeli nie są te oceny poparte staranną argumentacją. Nieprofesjonalny sposób opracowania wniosku i kolokwialna forma zarzutu są zaś dowodem słabego przygotowania prawniczego wnioskodawcy.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zarzuty wnioskodawcy są gołosłowne. Nie ma żadnych usprawiedliwionych podstaw do wysuwania takich twierdzeń, jakie stawia wnioskodawca.

Sąd znając trudną sytuację majątkową wnioskodawcy, odstąpił w drodze wyjątku od nałożenia na wnioskodawcę grzywny na mocy art. 23 ppsa, za zgłoszenie w złej wierze wniosku o wyłączenie sędziego.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 22 § 1 i 2 ppsa w zw. z art. 19 ppsa orzekł jak w postanowieniu.