Postanowienie WSA w Lublinie z 12 września 2018 r., III SO/Lu 4/18

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 10 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi J. F. na czynność Dyrektora Oddziału Instytutu Pamięci N. w L. z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie wydania informacji o przebiegu służby - w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od opłat sądowych postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.

Skład

Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak przewodniczący

Uzasadnienie

J. F. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na czynność Dyrektora Oddziału Instytutu Pamięci N. w L. z dnia 28 lutego 2017 r., nr [...], w przedmiocie wydania informacji o przebiegu służby. Sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą akt III SA/Lu 392/18.

J. F. w skardze wniósł równocześnie o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od opłat sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

W sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Zatem nawet jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone art. 246 p.p.s.a., oczywista bezzasadność wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy.

W kwestii interpretacji terminu "oczywistej bezzasadności skargi" w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., w orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że chodzi o sytuację, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Taki przypadek zachodzi zwłaszcza w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. Niezgódka-Medek Małgorzata. Art. 247. (W): Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VII. Wolters Kluwer Polska, 2018.).

Przesłanki odrzucenia skargi określa art. 58 § 1 p.p.s.a. Jedną z przesłanek wymienionych w tym przepisie jest niedopuszczalność skargi z powodu braku właściwości sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W orzecznictwie przyjmuje się, że niedopuszczalność skargi jest jej oczywistą bezzasadnością w rozumieniu art. 247 ustawy p.p.s.a., a tym samą podstawą do odmowy przyznania prawa pomocy (postanowienie NSA z 7 czerwca 2004r., OZ 140/04; LEX nr 220389). Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie.

Skarżący wywodzi, że sprawa odpowiada wymogom z art. 3 § 2 p.p.s.a., należy więc omówić przesłanki, które muszą być spełnione do uznania, że dany akt lub czynność mieści się w zakresie przedmiotowym tego przepisu. Jednak analiza akt sprawy o sygn. akt III SA/Lu 392/18 o prowadzi do wniosku, że sprawa nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Wobec czego wniesiona skarga podlegać będzie odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 3 p.p.s.a. kontrola sądów administracyjnych polega na sprawdzaniu zgodności z prawem działalności administracji publicznej i polega na orzekaniu w sprawach skarg wniesionych przez uprawnione podmioty w sprawach podlegających właściwości sądów administracyjnych. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na art. 3 § 2 p.p.s.a. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).

Zdaniem Sądu, przedmiot skargi w sprawie o sygn. akt III SA/Lu 392/18 nie mieści się katalogu spraw rozpoznawanych przez sądy administracyjne, jak również brak jest przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji jego kontrolę przez takie sądy. Informacja o przebiegu służby nie zawiera bowiem władczego rozstrzygnięcia, które decydowałoby o sytuacji prawnej skarżącego, nie nakłada też na niego żadnych konkretnych obowiązków ani nie przyznaje uprawnień, które wynikałyby z przepisów prawa. Informacja nie ustala także, nie stwierdza, ani nie potwierdza określonych praw czy obowiązków skarżącego określonych przepisami prawa administracyjnego. Sama informacja nie wywołuje też określonych skutków prawnych. Skoro więc nie stanowi ona przejawu działalności administracji publicznej określonej w art. 3 p.p.s.a., nie podlega ona kontroli sądu administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zaistniała przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, która wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy.

Z tych względów oraz na podstawie art. 247 w zw. z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd orzekł jak na wstępie.