Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], L. Komendant Wojewódzki Policji w L. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], o skierowaniu J. K. na badania lekarskie w związku z kierowaniem pojazdem w stanie nietrzeźwości. Decyzja została doręczona osobiście skarżącemu w dniu 7 marca 2012 r.
Pismem datowanym na [...] kwietnia 2012 r. J. K. wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję z [...] lutego 2012 r. Uzasadniając swój wniosek J. K. podniósł, iż w dniu [...] kwietnia 2012 r. dostał ostrego zapalenia korzonków, w związku z czym wezwał lekarza. Lekarz wystawił zaświadczenie lekarskie od 5 do 17 kwietnia i zalecił leżenie w łóżku. W ocenie wnioskodawcy choroba była nie dającą się usunąć przeszkodą, która uniemożliwiła wniesienie skargi w przepisanym terminie.
Jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu J. K. złożył skargę na decyzję z dnia [...] lutego 2012 r.
W odpowiedzi na wniosek L. Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jego oddalenie, argumentując, że podana przez wnioskodawcę przyczyna nie należy do kategorii takich, które mogłyby uniemożliwić dokonanie czynności w postaci wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
W badanej sprawie doszło niewątpliwie do przekroczenia terminu do wniesienia skargi. Skarżona do sądu decyzja została doręczona osobiście skarżącemu w dniu 7 marca 2012 r. Termin do wniesienia skargi upłynął bezskutecznie w dniu 6 kwietnia 2012 r.
W ocenie sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zasługuje na uwzględnienie.
W świetle art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunki, które muszą być spełnione aby uchybiony termin mógł zostać przywrócony określa art. 87 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, iż pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Badając wniosek pod kątem przesłanek określonych w przytoczonym przepisie, sąd doszedł do przekonania, że skarżący spełnił określone ustawowo przesłanki przywrócenia terminu.
Po pierwsze, skarżący złożył stosowny wniosek w zawitym terminie 7 dni, licząc od daty, gdy ustała przyczyna, która spowodowała uchybienie terminu. Z dołączonego do wniosku zaświadczenia lekarskiego wynika, że skarżący pozostawał chory do dnia 17 kwietnia 2012 r. Nadając przesyłkę zawierającą wniosek w placówce pocztowej w dniu 24 kwietnia 2012 r., zachował wspomniany termin.
Po drugie – skarżący dopełnił czynności, dla której termin był wyznaczony – wraz z wnioskiem złożył skargę do sądu administracyjnego na decyzję L. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lutego 2012 r.
Po trzecie wreszcie – skarżący uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia skargi skarżący podał swoją chorobę, co potwierdza załączone do wniosku zaświadczenie lekarskie. Sąd nie ma podstaw do kwestionowania stwierdzeń podanych w zaświadczeniu lekarskim, wystawionym przez uprawnionego lekarza. Z zaświadczenia wynika zalecenie "ograniczenia chodzenia".
Zdaniem sądu są to okoliczności, które w wystarczającym stopniu wykazują prawdopodobieństwo braku winy skarżącego w nie wniesieniu skargi w ustawowym terminie. Wobec treści zaświadczenia lekarskiego nie ma podstaw do kwestionowania niespodziewanego charakteru schorzenia oraz utrudnień związanych z zaleceniem lekarskim "ograniczenia chodzenia". Oceniając te okoliczności sąd kierował się dwiema dyrektywami: po pierwsze art. 86 p.p.s.a. nie wymaga udowodnienia braku winy, lecz tylko uprawdopodobnienia tej okoliczności, co wskazuje na konieczność mniej restrykcyjnej oceny sytuacji. Po drugie – naczelną regułą działań sądu powinna być maksyma in dubio pro actione, z której wynika m.in. konieczność rozstrzygania wątpliwości na korzyść dopuszczalności skargi i dążenia do merytorycznego rozpoznania spraw, w której wniesiono skargę, o ile nie oznaczałoby to wykroczenia poza ramy wyznaczone przepisami obowiązującej procedury.
W konkluzji: skoro w ocenie sądu skarżący spełnił ustawowo określone przesłanki przywrócenia terminu do wniesienia skargi, należało orzec jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 86 i 87 p.p.s.a.