Postanowienie WSA w Lublinie z 14 lipca 2011 r., III SO/Lu 7/11

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 14 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi "A." spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2011 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym - w zakresie wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, postanawia odrzucić wniosek.

Skład

Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak przewodniczący

Uzasadnienie

Pełnomocnik skarżącej wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, za pośrednictwem organu, skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2011 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Wniosek uzasadniono tym, że skarżąca faktycznie nie otrzymała decyzji będącej przedmiotem skargi. Pełnomocnik skarżącej zmienił miejsce prowadzenia działalności, nie powiadamiając o tym organu. Decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2011 r. została doręczona pod nieaktualny adres, a wobec stwierdzenia przez doręczyciela, że adresat się wyprowadził – tego samego dnia ([...] marca 2011 r.) przesyłkę zwrócono nadawcy.

Pełnomocnik skarżącej o wydaniu decyzji dowiedział się w dniu [...] maja 2011 r. na skutek doręczenia mu upomnienia w zakresie płatności należności wynikających z decyzji.

W tej sytuacji pełnomocnik skarżącej w dniu [...] maja 2011 r. złożył przedmiotowy wniosek wraz ze skargą. Skarżący zarzuca naruszenie przepisów dotyczących doręczenia zastępczego określonych w art. 44 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Wniosek jest bezprzedmiotowy, bowiem nie doszło do uchybienia terminu do wniesienia skargi. W ocenie sądu nie doszło bowiem do skutecznego doręczenia decyzji za pośrednictwem poczty, zatem nie można wiązać początku biegu 30 – dniowego terminu do wniesienia skargi, z datą podjęcia nieudanej próby doręczenia pisma przez pocztę ([...] marca 2011 r.).

Niesporne jest, ze pełnomocnik skarżącej wskazał ten adres, pod który próbowano doręczyć pismo, jako właściwy do doręczeń i nie skorygował go w późniejszych pismach. Zgodnie zaś z art. 41 § 1 i 2 k.p.a. - w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu. W razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1 doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny.

Gdyby zatem doręczono poprawnie pismo pod nieaktualnym adresem, doręczenie byłoby skuteczne.

Nie doszło jednak do skutecznego doręczenia z innych przyczyn. Jak trafnie wskazuje pełnomocnik skarżącej, skoro doręczenie pod tym adresem było niemożliwe, konieczne było zastosowanie trybu przewidzianego w art. 44 k.p.a., a więc pozostawienie pisma w placówce pocztowej na czternaście dni i dwukrotne jego awizowanie. Zgodnie bowiem z art. 44 § 4 k.p.a. - doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (przechowywania pisma przez okres czternastu dni w placówce pocztowej), a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Skoro więc decyzja została zwrócona nadawcy tego samego dnia, w którym podjęto nieudaną próbę doręczenia – nie zostały spełnione przesłanki do uznania, że zachodzi fikcja doręczenia wskazana w art. 44 § 4 k.p.a.

Nie ma podstaw by kwestionować, że skarżący zapoznał się z treścią decyzji najwcześniej w dacie przez niego wskazanej, a więc w dniu [...] maja 2011 r. na skutek doręczenia mu upomnienia w zakresie płatności należności wynikających z decyzji. Skarga została wniesiona w dniu [...] maja 2011 r., a więc z zachowaniem terminu wskazanego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.).

Należy dodać, że w ocenie sądu niecelowe byłoby w tej sytuacji uznanie, że decyzja w dalszym ciągu nie została doręczona i odrzucenie skargi z zastrzeżeniem, że wniesienie jej będzie dopuszczalne dopiero po sformalizowanym doręczeniu decyzji, skoro treść decyzji znana jest skarżącej i decyduje się ona na wniesienie skargi.

Zgodnie z art. 88 p.p.s.a. - spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

Jak przyjmuje się w doktrynie, za niedopuszczalny uznaje się wniosek wówczas, jeżeli czynność strony była dokonana w terminie – zob. np. B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005 r., s. 222).

Skoro więc skarżący wniósł skargę w terminie 30 – dniowym, liczonym od dnia [...] maja 2011 r., wniosek o przywrócenie tego terminu jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 88 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w postanowieniu.