Uzasadnienie
Na rozprawie 19 października 2018 roku skarżący A. Ż. złożył wniosek o wyłączenie od orzekania w jego sprawie wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Skarżący B. W. poparł ten wniosek.
W pisemnym uzasadnieniu wniosku skarżący wskazali, że żądają także wyłączenia wszystkich asesorów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Powodem złożenia wniosku o wyłączenie jest brak zaufania do sądu, który popełnia błędy, co pozostaje w sprzeczności ze standardami wymiaru sprawiedliwości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Obowiązujące prawo nie przewiduje instytucji wyłączenia sądu od orzekania w jakiejkolwiek sprawie poddanej jego kognicji. O niedopuszczalności takiego wniosku stanowi art. 20 §4 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018, poz. 1302 ze zm.). Zgodnie z treścią powołanego przepisu wniosek o wyłączenie sądu jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym.
Na równi z wnioskiem o wyłączenie sądu traktowane jest żądanie wyłączenia wszystkich sędziów (asesorów) orzekających w danym sądzie, bez wskazania jakichkolwiek zindywidualizowanych okoliczności przemawiających za ich wyłączeniem.
Treść pisemnego uzasadnienia wniosku potwierdza, że skarżący w istocie domagają się wyłączenia Sądu od orzekania w zainicjowanej przez nich sprawie sądowej, a to czyni ten wniosek niedopuszczalnym.
W konsekwencji przedmiotowy wniosek, na podstawie na podstawie art. 20 §4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak sentencji postanowienia.