Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] 05.2004r. D., M., J. i M. W. wystąpili z wnioskiem o wyłączenie wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu od orzekania w sprawie z ich skargi na bezczynność Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa
W W. i Urzędu Miasta i Gminy w T. (sygn. akt 3 II SAB/Wr 96/03). Wniosek powyższy uzasadnili podejrzeniem stronniczości sędziów i nierównym traktowaniem stron w procesie oraz możliwością pozbawienia skarżących prawa do wyjaśnień i obrony (k. 151 - 152 akt sprawy 3 II SAB/Wr 96/03). D.W. stwierdziła, iż była świadkiem rozmowy pracowników organu II instancji, którzy twierdzili, iż przedmiotowa sprawa zostanie "załatwiona" w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu. Podniesiono również argument o negatywnym nastawieniu tego Sądu w innych sprawach rozpatrywanych na skutek skarg wnoszonych przez wnioskodawców.
Zgodnie z art. 18 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach:
- - w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa i obowiązki;
* swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia;
* osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli;
* w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron;
* w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą;
* w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator;
- - w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej.
Niezależnie od przyczyn wymienionych w powyższym artykule sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli między nim a jedną ze stron lub jej przedstawicielem zachodzi stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego (art. 19 ustawy).
Wniosek o wyłączenie sędziego strona zgłasza przy tym na piśmie lub ustnie do protokołu posiedzenia w sądzie, w którym sprawa się toczy, uprawdopodabniając przyczyny wyłączenia (art. 20 § 1). Wniosek taki powinien wskazywać zatem konkretną przyczynę uzasadniającą wyłączenie i zawierać przytoczenie odpowiednich okoliczności faktycznych uprawdopodabniających tą przyczynę. Ponieważ w przedmiotowej sprawie strona skarżąca złożyła wniosek o wyłączenie wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu winna była wykazać, iż każdy z nich podlega wyłączeniu z mocy ustawy z powodu jednej z przesłanek wymienionych enumeratywnie w art. 18 § 1 ustawy, albo też wykazać, że pomiędzy nią a wszystkimi sędziami Sądu zachodzi stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwości co do bezstronności każdego z nich (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z 23.09.1965r., sygn. akt II PO 5/65, LEX nr 5875).
Złożony w sprawie wniosek nie spełnia w ocenie Sądu powyższych rygorów. Nie wskazuje bowiem przesłanek skutkujących wyłączeniem któregokolwiek sędziego z mocy prawa, jak również nie podaje żadnych okoliczności faktycznych, które uprawdopodabniałyby istnienie pomiędzy skarżącymi a każdym sędzią stosunku osobistego, mogącego wywołać wątpliwości co do jego bezstronności. Zbyt ogólnie postawiona przez stronę skarżącą teza co do potencjalnej stronniczości sędziów, poparta jedynie przytoczeniem rzekomych nieprawidłowości jakie miały występować przy rozpoznawaniu innych spraw nie zasługuje na uwzględnienie, tym bardziej, iż każdy sędzia i asesor Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu oświadczył pisemnie, iż nie zna skarżących, nie łączy go z nimi żaden stosunek osobisty, mogący wywołać wątpliwość co do jego bezstronności, jak również nie zachodzą w stosunku do niego żadne okoliczności określone w art. 18 dające podstawy do wyłączenia (k. 156-186 akt 3 II SAB/Wr 96/03).
Złożenie takich oświadczeń - do czego zobowiązywał przepis art. 22 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - było niezbędne dla wyjaśnienia charakteru stosunków łączących sędziów ze stroną skarżącą a wiarygodności oświadczeń nie podważyły w jakikolwiek sposób stwierdzenia skarżących zawarte we wniosku.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, że wniosek skarżących nie zasługiwał na uwzględnienie, wobec czego orzeczono jak w postanowieniu.
/-/ B. Koś /-/T. Geremek /-/ M. Kosewska