Uzasadnienie
Skarżący K. Z., we wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w osobie A. T. nr wpisu [...]. W uzasadnieniu wskazał, że jego sytuacja zdrowotna i finansowa obecnie jest bardzo zła, wręcz tragiczna. Skarżący w 2015 r. przebył udar i mimo rehabilitacji cały czas ponosi skutki poudarowe. Nie jest w stanie samodzielnie przeprowadzić toku myślowego, ma problemy z czytaniem. Skarżący jest niezdolny do pracy i znajduje się pod opieką lekarza psychiatry. Dość często ma zawroty głowy, co w połowie grudnia 2017 r. doprowadziło do kontuzji.
Skarżący wskazał, że ze względu na stan zdrowia, konieczność ponoszenia kosztów leczenia i rehabilitacji nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych. Nie ma oszczędności, ruchomości, czy nieruchomości, które może spieniężyć na koszty postępowania sądowego. Skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, a z żoną pozostaje w separacji faktycznej od trzech lat. Posiada samochód osobowy marki Audi A4 z 1998 r. o wartości 1.500 zł. Z tytułu emerytury Skarżący otrzymuje 3.020,66 zł. Skarżący wskazał na miesięczne koszty: zajęcie komornicze – 1.333,96 zł, czynsz najmu – 600 zł, koszty leczenia i leki – 250-300 zł, rehabilitację około 1.000 zł, koszty zakupu środków higieny osobistej – 250 zł, koszty wyżywienia – 900 zł. Skarżący wskazał ponadto, że nie stać go na zakup nowych ubrań i korzysta w dotychczasowych zapasów lub otrzymuje pomoc w tym zakresie od rodziny. Wskazał, że jest to dla niego sytuacja krępująca i żenująca. Wskazał, że nie może sobie pozwolić na żadne inne wydatki niż związane ze stanu zdrowia.
Na wezwanie referendarza sądowego o przedstawienie dodatkowych dokumentów i informacji Skarżący przedstawił rachunki miesięcznych opłat, dokumentację medyczną, wyciąg z rachunku karty kredytowej. Z zeznań podatkowych PIT-37 wynika, że w 2016 r. Skarżący uzyskał dochód 63.153,13 zł, a w 2017 r. (PIT-40A) dochód w kwotach 46.737,92 zł i 3.345,54 zł.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, dalej: "P.p.s.a.") stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym albo zwolnienie od kosztów sądowych lub ustanowienie pełnomocnika (art. 245 § 3 P.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym – tj. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych - następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje natomiast zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego i następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 245 § 2 P.p.s.a.).
Zasadą przyjętą przez ustawodawcę w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest odpłatność za wnoszone do sądów środki prawne. Okoliczności uzasadniające potrzebę przyznania stronie prawa pomocy powinna wykazać – strona.
Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie oraz ustanowienie pełnomocnika. Oceniając wniosek Skarżącej z punktu widzenia przesłanki z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. referendarz sądowy uznał, że wniosek zasługuje na uwzględnienie. Na taką ocenę miały wpływ takie okoliczności jak niski i nieregularny dochód z alimentów, stan zdrowia i niezdolność do pracy, ciążące zobowiązania, konieczność korzystania z pomocy osób trzecich w zaspokajaniu podstawowych potrzeb bytowych.
Zatem po rozpatrzeniu niniejszego wniosku o przyznanie prawa pomocy, wziąwszy pod uwagę sytuację majątkową oraz zdrowotną Skarżącego, należało przyjąć, iż spełnia On przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. Z przedłożonych przez Skarżącego informacji wynika bowiem, iż nie jest On w stanie ponieść żadnych kosztów. Skarżący utrzymuje się emerytury uzyskiwanej w kwocie 3.020,66 zł. Kwota ta jest obciążona zajęciem komorniczym w wysokości 1.333,96 zł. Miesięczne wydatki są niewystarczające na realizację potrzeb Skarżącego, w związku z tym Skarżący zmuszony jest korzystać z pomocy rodziny (bielizna, ubrania).
Dlatego, referendarz sądowy, na podstawie art. 243 § 1 P.p.s.a., art. 245 P.p.s.a., art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.