Uzasadnienie
1) Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym albo częściowym (art. 245 § 3 u.p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu i następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, (art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, o który wnioskuje strona następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Zasadą przyjętą przez ustawodawcę w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest odpłatność za wnoszone do sądów środki prawne. Okoliczności uzasadniające potrzebę przyznania stronie prawa pomocy powinna wykazać – strona.
2) Skarżąca K. K., dalej jako strona, wnioskiem z 31/10/2017 r i w piśmie z 23/11/2017 r. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. Powołała się na dochód (niespełna 4100 zł), który przeznacza na zaspokojenie potrzeb dwójki członków gospodarstwa domowego; - samotne sprawowanie opieki nad córką; - brak renty rodzinnej; - niepobieranie wynagrodzenia przez pełnomocnika Skarżącej. Przedstawiła strukturę zakupów, wykaz dochodów, wyciągu z rachunku bankowego, kserokopie faktur- w tym za leczenie i in.
3) Jedyny wymagany na obecnym etapie koszt sądowy to wpis od środka zaskarżenia w kwocie 644 zł. Do tego zakresu prawa pomocy, tj kosztów wymagalnych, referendarz sądowy ograniczył rozstrzygnięcie i uzasadnienie postanowienia, ponieważ sytuacja życiowa (i materialna) Strony może zmieniać się.
Referendarz sądowy daje wiarę twierdzeniom Skarżącej o zlej kondycji życiowej, potrzebie pomocy i skromnym trybie życia, który prowadzi, jak też realizuje postulat zapewnienia stronie, przy ocenie wniosku o prawo pomocy, stanu dysponowania dochodem adekwatnym do usprawiedliwionych potrzeb, tj. o wysokości przynajmniej minimum socjalnego.
Minimum socjalne to wskaźnik społeczny mierzący koszty utrzymania gospodarstw domowych. Zakres i poziom zaspokajanych potrzeb według tego modelu winny zapewniać takie warunki życiowe, by na każdym z etapów rozwoju człowieka umożliwić reprodukcję jego sił życiowych, posiadanie i wychowanie potomstwa oraz utrzymanie więzi społecznych. Minimum egzystencji (inaczej także minimum biologiczne) jest wskaźnikiem, który określa poziom zaspokojenia potrzeb konsumpcyjnych (w postaci przeliczenia na kwotę) konieczny do przetrwania biologicznego – przeżycia (zob. https://www.ipiss.com.pl/?zaklady=minimum-egzystencji-2). Z informacji nadesłanych przez stronę wynika, że osiągany przez nią dochód (miesięczny) w gospodarstwie domowym przekracza minimum socjalne, lecz nie w stopniu, który umożliwia – ale to w ocenie urzędnika sądowego – zbytkowne życie. W tym zakresie referendarz sądowy dał wiarę twierdzeniom Skarżącej, złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej, odnośnie sytuacji materialnej.
Nie ulega wątpliwości również, ze Skarżąca jest obarczona obowiązki wynikającymi z Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego względem córki, nad którą sprawuje samotnie opiekę. Z tym faktem, zwłaszcza wobec faktu sprawowania opieki samotnie, należy łączyć szczególne utrudnienia związane z gromadzeniem środków pieniężnych, jak i ograniczenia związane z wolnością dystrybucji posiadanych środków
Dlatego referendarz sądowy, mając również na uwadze zadeklarowany – pod groźbą odpowiedzialności karnej -fakt niepobierania wynagrodzenia przez pełnomocnika Strony, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.