Uzasadnienie
W dniu 23 listopada 2020 r. R.M. (dalej: "Skarżący") wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] września 2020 r.
Podniesiono, że 16 listopada 2020 r. pełnomocnik Skarżącego w trakcie rozmowy z pracownikiem organu, powziął informację, że decyzja została doręczona w trybie zastępczym, natomiast 18 listopada 2020 r. zapoznano się z aktami administracyjnymi. Pełnomocnik Skarżącego podniósł, że z uwagi na wystąpienie objawów SARS-CoV-2 i ciężkim jego przebiegiem, wraz z rodziną przebywał w warunkach izolacji i nie miał możliwości odbioru korespondencji. Pełnomocnik podniósł nadto, że uchybienie terminowi i brak możliwości złożenia skargi powoduje dla Skarżącego negatywne skutki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Przepisy art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.)., przewidują możliwość przywrócenia terminu w sytuacji, gdy zainteresowany uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak jego winy w uchybieniu terminu, wniosek o jego przywrócenie zostanie złożony w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu i gdy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu zostanie dopełniona czynność, dla której termin był wyznaczony. Postanowienie o przywróceniu terminu bądź odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
W sprawie bezsporne jest, że Skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi określonemu w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.").
W pierwszej kolejności wskazać należy, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Przyczyna uchybienia terminu ustała bowiem 16 listopada 2020 r., kiedy to pełnomocnik Skarżącego powziął wiadomości od pracownika organu o doręczeniu zastępczym decyzji, a wniosek został złożony 23 listopada 2020 r. Jednocześnie Skarżący składając skargę, spełnił wymóg zawarty w art. 87 § 4 p.p.s.a.
Przechodząc do merytorycznych rozważań Sąd stwierdza, że Skarżący nie uprawdopodobnił podniesionych okoliczności poprzestając na samych twierdzeniach odnośnie zachorowania na SARS-CoV-2. Uprawdopodobnienie stanowi podstawę rozstrzygnięcia o przesłankach przywrócenia terminu, wymaga więc przedsiębrania stosownych czynności procesowych i nie może opierać się na samych twierdzeniach strony.
Choroba nie wyklucza podjęcia działania, choćby przy pomocy osób trzecich. Również zagrożenie COVID-19 i ewentualny stan odosobnienia z tego tytułu, nie przesądza automatycznie o tym, że uchybienie nastąpiło bez winy strony. Dokonanie czynności przez Skarżącego nie było wykluczone w sensie obiektywnym, natomiast przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło na skutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok NSA z 14 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 695/07).
Nie jest sporne, że decyzja została wysłana pocztą, co oznacza, że jej doręczenie powinno było nastąpić zgodnie z przepisami rozdziału V działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej: "O.p.") regulującymi zasady doręczania przesyłek w postępowaniu podatkowym.
W aktach administracyjnych znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru, na którym podana została informacja, że przesyłka mimo dwukrotnego awizowania nie została podjęta we właściwym terminie. Na odwrocie znajdują się wszystkie informacje, o których mowa w art. 150 O.p., wymagane dla przyjęcia fikcji prawnej doręczenia pisma.
Notatka służbowa z rozmowy telefonicznej z pracownikiem organu, jak również protokół zapoznania się z aktami sprawy, na które powołuje się Skarżący, nie mają wpływu na ocenę uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Wskazują jedynie na moment ustania przyczyny uchybienia terminowi.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.