Uzasadnienie
M. Z. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego w osobie D. G.. Wskazał, że od 2011 r. jest osobą bezrobotną. Przyczyną problemów ze znalezieniem pracy jest zły stan zdrowia, który wymaga stałego leczenia farmakologicznego i rehabilitacji, na które brakuje środków finansowych. Wnioskodawca jako dziecko przebył mianowicie [...], wskutek czego usunięto mu [...]. Wnioskodawca nie posiada żadnego majątku. Przedłożył dokumentację medyczną, zaświadczenie o zarejestrowaniu jako osoba bezrobotna, wyciąg z książeczki wojskowej.
Wykonując wezwanie referendarza sądowego wnioskodawca wyjaśnił, że obecnie nie prowadzi z żadną osobą wspólnego gospodarstwa domowego. Z uwagi na status bezrobotnego nie składał zeznań podatkowych za lata 2012-2013. Wnioskodawca nie posiada żadnych źródeł utrzymania, nie prowadzi działalności gospodarczej. Nie ponosi żadnych kosztów miesięcznego utrzymania – sypia u babci, czasami otrzymuje posiłek. Wnioskodawca nie posiada tytułów prawnych do nieruchomości położonych w L.. Nie posiada rachunków bankowych. Na koniec wskazał, że przyznano mu już prawo pomocy w sprawie III SA/Wa 2774/13. Od tego czasu jego sytuacja finansowa nie zmieniła się, zaś stan zdrowia nawet się pogorszył.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Instytucja prawa pomocy stanowi wyjątek od wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako: "P.p.s.a.", zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie. Odstępstwo od tej zasady ma na celu zagwarantowanie prawa do sądu osobom, których obiektywnie nie stać na poniesienie kosztów postępowania. Jak wskazuje się w literaturze oraz w orzecznictwie prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku (por. H. Knysiak-Molczyk, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2005, s. 628; postanowienie NSA z 29 stycznia 2014 r., II FZ 1379/13).
Wnioskodawca ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie oraz ustanowienie pełnomocnika. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Oceniając wniosek wnioskodawcy z punktu widzenia powyższej przesłanki referendarz sądowy uznał, że zasługuje on na uwzględnienie.
Z nadesłanych materiałów wynika, że wnioskodawca jest osobą bezrobotną bez źródeł utrzymania. Na co dzień korzysta z pomocy rodziny. Jak sam wyjaśnił "sypia u babci, czasami otrzymuje posiłek". Stan zdrowia (przebyta [...]) utrudnia mu znalezienie pracy. Wnioskodawca nie posiada żadnego majątku, ani rachunku bankowego.
Zdaniem referendarza sądowego sytuacja materialna wnioskodawcy jest tego rodzaju, iż nie jest on w stanie zgromadzić środków potrzebnych na prowadzenie sprawy przed sądem. W tej sytuacji zasadne jest zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie na jego rzecz doradcy podatkowego.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.