Uzasadnienie
Pismem datowanym na dzień [...] r., Pani D W wniosła pismo zatytułowane "skarga", z treści którego wynikało, iż domaga się wymierzenia Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu we W grzywny na zasadzie art. 55 § 1 i art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., /zwanej dalej p.p.s.a./), z uwagi na nieprzekazanie – w ustawowym terminie – skargi z dnia [...] roku, na bezczynność tego organu, w związku z nierozpatrzeniem wniesionych przez nią zażaleń na postanowienia B G T. Przekazując – w dniu [...] roku (pismo nr [...]), wniosek D W wraz z aktami sprawy – SKO we W ustosunkowało się do jego treści wnosząc o "odrzucenie skargi". W uzasadnieniu swego stanowiska organ administracji publicznej poinformował, iż "Skarga D W na bezczynność została przekazana do Sądu, wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy w dniu [...] r. (w załączeniu kopia strony z książki nadawczej).
Jednocześnie Kolegium zawiadomiło Sąd o zakończeniu postępowań zainicjowanych zażaleniami strony skarżącej. Tym samym w dniu złożenia przez skarżącą wniosku o wymierzenie grzywny (to jest w dniu [...] roku) nie istniały – przewidziane w art. 55 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – okoliczności uprawniające do jego wniesienia. Wskazał nadto, iż wniosek skarżącej złożony na podstawie art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. również nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem nie zapadło jeszcze rozstrzygnięcie sądu w sprawie skargi, a dodatkowo strona skarżąca nie występowała do kolegium ze stosownym wnioskiem warunkującym dopuszczalność skargi.
Z akt administracyjnych sprawy o sygnaturze [...] wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W postanowieniem z dnia [...] r. (nr [...]) rozpoznało zażalenie wniesione przez D W na pismo B G T z dnia [...] r. (nr [...]) stwierdzając niedopuszczalność tego zażalenia oraz w dniu [...] przekazało wniesioną na to rozstrzygnięcie skargę wraz z aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ, na którego działanie lub bezczynność wniesiono skargę, przekazuje ją sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W razie niezastosowania się do tego obowiązku, sąd na wniosek skarżącego, może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 55 §1 p.p.s.a.). Oznacza to, że przesłankami zastosowania przez sąd grzywny, są: zaniechanie przekazania skargi wraz z aktami sprawy oraz wniosek skarżącego. Poprzez sformułowanie normatywne "sąd może" grzywna ta ma charakter fakultatywny.
Instytucja grzywny wymierzanej organowi administracji publicznej uregulowana w art. 55 § 1 p.p.s.a. daje sądowi administracyjnemu możliwość zdyscyplinowania organu, gdy ten zaniedbuje swe ustawowe obowiązki. Ma to zapewnić realizację zasady szybkości postępowania i chronić obywateli przez nieuzasadnioną zwłoką w rozpoznaniu skargi spowodowaną przez zaniedbania organu. Dyscyplinująca funkcja grzywny realizowana jest wówczas, gdy sąd orzeka przed przekazaniem skargi przez organ. Orzekanie grzywny po przekazaniu skargi wraz z aktami byłoby już bowiem niecelowe.
Jak wynika z akt, w sprawie będącej przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia, w dacie złożenia przez skarżącą wniosku tj. [...] roku, skarga z dnia [...] roku dotycząca bezczynności SKO we W polegającej na nierozpoznaniu zażaleń na opisane wyżej postanowienia B G T, przekazana już została przez SKO we W Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu.
Jedna z przesłanek wymierzenia grzywny organowi administracji publicznej przestała istnieć. Brak jest zatem przedmiotu postępowania w sprawie orzeczenia grzywny.
Analogicznie brak przesłanki wymierzenia grzywny na zasadzie art. 154 § 1, w postaci braku wyroku w sprawie ze skargi na bezczynność, determinuje bezprzedmiotowość postępowania. W postępowaniu tym nie zapadło bowiem jeszcze stosowne orzeczenie.
Jak trafnie stwierdził WSA w Warszawie w swym wyroku z dnia 17 marca 2004 roku (Lex 156962) bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty.
W konsekwencji zatem, skoro postępowanie wszczęte wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny stało się z podanej przyczyny bezprzedmiotowe – zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało wydać postanowienie o jego umorzeniu.
Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł jak w sentencji.