Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. D W złożyła wniosek o wymierzenie grzywny S P T "za nieprzekazanie skargi do sądu".
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z [...] r. dokonano dekretacji wskazanego wyżej wniosku D W. Pismem z dnia [...] r. wnioskodawczyni złożyła zażalenie na wskazane zarządzenie. Zażalenie to zostało odrzucone postanowieniem z 13 lutego 2009 r.
W dniu [...] r. wpłynęło do Sądu zażalenie D W i M W na postanowienie z dnia 13 lutego 2009 r.
Niezależnie od zażalenia, wnioskodawczyni złożyła także wniosek o przyznanie jej prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2009 r. przyznano wnioskodawczyni prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W dniu [...] r. wpłynęło do Sądu pełnomocnictwo udzielone przez D W adwokat J M. W piśmie z dnia [...] r. pełnomocnik wnioskodawczyni podała, że "nie podtrzymuje zażalenia wnioskodawczyni" na postanowienie z dnia 13 lutego 2009 r., wskazując, iż nie znalazła podstaw prawnych do kwestionowania decyzji Sądu zapadłej w tej kwestii.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe. W myśl art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Stosownie natomiast do art. 193 p.p.s.a. jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, z tym że Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wyroki i postanowienia w terminie trzydziestu dni.
W niniejszej sprawie pełnomocnik wnioskodawczyni cofnęła wniesione przez D W zażalenie. Wskazać przy tym należy, że w razie cofnięcia zażalenia jego rozpoznanie staje się bezprzedmiotowe (por. B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006). W konsekwencji zatem – wobec cofnięcia zażalenia przez pełnomocnika wnioskodawczyni – postępowanie zażaleniowe podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. i art. 197 § 2 p.p.s.a. (punkt I sentencji).
Odnosząc się do wniesionego przez M W zażalenia na postanowienie z dnia 13 lutego 2009 r., należy podkreślić, że M W nie jest stroną niniejszego postępowania, gdyż wniosek o wymierzenie grzywny złożyła jedynie D W. W konsekwencji zatem również postanowienie z dnia 13 lutego 2009 r. nie było adresowane do M W. W myśl natomiast art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Skoro zatem M W nie jest stroną niniejszego postępowania, to tym samym wniesione przez niego zażalenie podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne na podstawie art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. (punkt II sentencji postanowienia).