Uzasadnienie
Wnioskiem z 22 lipca 2019 r. złożonym na urzędowym formularzu PPF H. B. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu nie wskazując czy ma to być radca prawny czy adwokat.
Z nadesłanego formularza PPF wynika, że wnioskodawczyni prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Wedle oświadczenia posiada 3,20 ha gruntów z budynkiem parterowym o pow. 130 m2, wedle oświadczenia jest to rozpoczęta, ale nieukończona budowa domu seniora. Utrzymuje się z emerytury w wysokości 1080 zł. Wymieniając miesięczne wydatki wskazała wnioskodawczyni na wynajem mieszkania 450 zł, leki i rehabilitacja 350 zł, media 40 zł, pomoc 350 zł. Oświadczyła wnioskująca także o posiadaniu kwoty 600 zł na koncie.
W związku z uznaniem, że powyższe dane nie są wystarczające do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku wezwano stronę do wykazania zasadności złożonego wniosku wskazując poprzez jakie dokumenty może to nastąpić. Wymieniono zeznania podatkowe dotyczące dochodów w poprzednim roku, wyciągi z posiadanych rachunków bankowych, oświadczenia co do korzystania ze świadczeń z pomocy społecznej, kopii dokumentów potwierdzających wysokość uzyskiwanego dochodu, posiadania pojazdów mechanicznych, oświadczenia w przedmiocie oszacowania wartości posiadanej nieruchomości oraz kopii rachunków obrazujących wskazanych we wniosków comiesięcznych opłat.
Wnioskodawczyni w odpowiedzi przysłała pismo, gdzie oświadczyła, że nie składa zeznań podatkowych, gdyż robi to za nią ZUS; podana w formularzu PPF suma 600 zł nie stanowi oszczędności a kwotę jaką dysponowała w gotówce, odnośnie oświadczenia co do korzystania ze świadczeń z pomocy społecznej oraz posiadania pojazdów mechanicznych odpowiedziała "nie dotyczy", odnosząc się do wskazania wartości posiadanych nieruchomości podała, że jest to rzecz bez wartości; nie przesłała żadnych rachunków związanych z własnym utrzymaniem.
Starszy referendarz sądowy stwierdził, co następuje
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Użycie w przytoczonym unormowaniu sformułowania "wykaże" oznacza, że to na stronie ubiegającej się o zwolnienie od kosztów sądowych spoczywa ciężar wykazania, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do przyznania prawa pomocy. Obowiązkiem wnioskodawcy jest, przy zachowaniu należytej staranności, wyczerpujące wykazanie swojej sytuacji rodzinnej i szeroko pojętej sytuacji materialnej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że strona powinna należycie uzasadnić i uprawdopodobnić okoliczności, które podaje we wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Natomiast jeżeli fakty, które podaje we wniosku, nie znajdują pokrycia w aktach sprawy lub pozostają w sprzeczności z zawartymi tam informacjami o stanie majątkowym strony, istnieją podstawy do odmowy przyznania prawa pomocy (por. postanowienia NSA z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt FZ 360/04, niepubl., postanowienie z dnia 20 grudnia 2010 r., sygn. akt I FZ 428/10, niepubl.).
Oceniając zasadność złożonego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu to nie zasługuje on na uwzględnienie. Same oświadczenia wnioskodawczyni nie są wystarczające, musiałyby zostać poparte dokumentami, z których wynikałyby dochody i wydatki wnioskodawczyni. W sytuacji przedstawianej przez skarżącą pozostaje dużo niejasności, gdyż nie zostało wskazane gdzie faktycznie skarżąca mieszka, na zaświadczeniu z ZUS widnieje adres w S. H. 17, korespondencja kierowana jest do urzędu pocztowego w G. Oświadczenie co do wynajmowania mieszkania za kwotę 450 zł jest wysoce wątpliwe, gdyż z doświadczenia referendarz zdaje sobie sprawę, że za taka sumę nie sposób wynająć nawet pokoju w Trójmieście. W istocie wnioskodawczyni uchyliła się od przedstawienia dokumentów, które mogłaby zobrazować jej faktyczną sytuacje materialną.
Brak jest zatem podstaw do uznania, że skarżąca wykazała istnienie przesłanek przyznania prawa pomocy osobie fizycznej określonych art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., co uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Z powyższych względów oraz na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało orzec jak na wstępie.