Uzasadnienie
Starosta P. decyzją nr [...] z dnia [...] września 2002r. zatwierdził projekt budowlany i wydał S. N. pozwolenie na remont budynku gospodarczo - magazynowego z częścią socjalną na działce o nr ewid. [...] w K., zwiększenie powierzchni magazynowej o 127m2, kubatury o 312m3.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył właściciel sąsiedniej działki- M. W.. Zarzucił organom, iż podjęły decyzję o pozwoleniu na budowę zanim uprawomocniła się decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. nr [...], w której umorzono postępowanie w sprawie rozbudowy budynku gospodarczego. Ponadto inwestor przed wydaniem pozwolenia na budowę rozpoczął prace budowlane na budynku gospodarczym, co potwierdzili wezwani inspektorzy PINB w P. w dniu [...] września 2002r.
Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2003r. uchylił decyzję [...] z dnia [...] września 2002r. i umorzył postępowanie organu I instancji w tym zakresie.
W uzasadnieniu organ wskazał, iż inwestor naruszył art. 41 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, poprzez niezawiadomienie o podjęciu robót budowlanych. Ponadto z uzasadnienia decyzji nieostatecznej PINB w P. nr [...] z dnia [...] listopada 2002r. wynika, iż inwestor rozpoczął roboty budowlane dnia [...] września 2002r, a więc przed wydaniem pozwolenia na budowę.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli inwestorzy D. i S. N.. Podnieśli w niej, iż decyzja Wojewody [...] została wydana w oparciu o niezgodny z rzeczywistością stan faktyczny. Skarżący wykonywali bowiem jedynie prace zabezpieczające przed dalszą dewastacją budynku, a nie remont na który otrzymali pozwolenie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Rozpatrując stan faktyczny i prawny Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skargę należy uznać za uzasadnioną.
W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istniejącego w sprawie, stosownie do art. 7 i 77 § 1 kpa. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 kpa decyzja powinna być należycie uzasadniona z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nie uzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez Sąd administracyjny zaskarżonej decyzji. Z wadliwie przeprowadzonym postępowaniem mamy do czynienia w tym konkretnym przypadku.
Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji.
Wynika to z art. 138 kpa, który przyznaje organowi kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji. Tylko w ograniczonym zakresie organ odwoławczy ma kompetencje kasacyjne.
Ocenie organu odwoławczego podlega całe postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przed organem I instancji, przy czym organ odwoławczy może w inny sposób ocenić materiał dowodowy zebrany i zanalizowany przez ten organ. Dowodzi to, iż organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w całym jej zakresie.
W niniejszej sprawie organ II instancji skorzystał z uprawnień jakie daje mu art. 138 § 1 pkt 2 Kpa. Organ ten wydając orzeczenie umarzające postępowanie organu I instancji, oparł się nie na własnych ustaleniach, lecz jedynie na ustaleniach organu nadzoru budowlanego, z których wynikało, iż inwestorzy D. i S. N., rozpoczęli prace remontowe, przed wydaniem pozwolenia na ich wykonywanie. Organ odwoławczy przytoczył nawet w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji treść protokołu sporządzonego przez organy nadzoru budowlanego, ujętą w uzasadnieniu nieostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2002r. o nakazie rozbiórki
Tymczasem z treści uzasadnienia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie wynikało, jaki był zakres prac wykonywanych przez skarżących i czy były one objęte pozwoleniem na remont. Uwadze organu odwoławczego, uszedł fakt, iż nie wszystkie prace remontowe wymagają pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Poczynienie w tej materii własnych ustaleń przez organ architektoniczno - budowlany było tym istotniejsze, że ww. decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. została uchylona i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, przyczyną zaś uchylenia było niewyjaśnienie okoliczności faktycznych, stanowiących również podstawę rozstrzygnięcia Wojewody [...]. Z tej tylko przyczyny zaskarżona decyzja nie mogła się ostać.
W ocenie Sądu, obowiązkiem organu odwoławczego w niniejszej sprawie, przed wydaniem orzeczenia kasacyjnego w trybie określonym w art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, było poczynienie własnych ustaleń faktycznych i prawnych, które uzasadniały podjęcie takiego rozstrzygnięcia.
Zaniedbania organu administracji państwowej polegające na niedopełnieniu obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego pozwalającego na obiektywną ocenę powyższej okoliczności stanowią naruszenie art. 7, 77 § 1 kpa oraz 138 § 1 kpa, które ma istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Z ww. przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na zasadzie art145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.
Orzeczenie o kosztach znajduje swoje podstawy w art. 200 ww. ustawy.