Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 21 marca 2000 r. (...) wydaną na wniosek Krzysztofa L. w trybie art. 127 par. 3 Kpa utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 26 stycznia 2000 r. (...) stwierdzającą z urzędu nieważność decyzji wydanej z upoważnienia Wojewody Z. z dnia 22 maja 1998 r. (...).
Decyzją tą nadano Krzysztofowi L. uprawnienia budowlane do wykonywania pracy na stanowisku majstra budowlanego i kierowania w powierzonym zakresie robotami budowlanymi w specjalności instalacyjnej, w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych.
Organ stwierdził nieważność decyzji w pkt 2, 3, 4 i 5. W uzasadnieniu podniesiono, że treść decyzji wydanej z upoważnienia Wojewody Z. pozostaje w sprzeczności z art. 14 ust. 3 pkt 5 Prawa budowlanego oraz par. 5 ust. 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie /Dz.U. 1995 nr 8 poz. 38/. Wypełnia to art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa.
Zgodnie z ww. przepisami osoba posiadająca wykształcenie zasadnicze i dyplom mistrza w odpowiednim zawodzie budowlanym, może uzyskać uprawnienia do wykonywania pracy na budowie na stanowisku majstra budowlanego i kierowania robotami budowlanymi w powierzonym zakresie. Czynności te mogą być wykonywane w zakresie rzemiosła określonego w dyplomie mistrza z wyłączeniem robót przy obiektach zabytkowych.
Decyzja zakwestionowana błędnie ustala zakres uprawnień wymieniając w pkt 2, 3, 4 i 5 czynności, do których uprawnione są zgodnie z art. 13 ust. 3 i 4 Prawa budowlanego osoby posiadające uprawnienia do kierowania robotami lub projektowania, wymaganą praktykę i zdany egzamin na uprawnienia budowlane.
Decyzja ta ponadto zawiera błędnie określenie specjalności wymienionej w art. 14 ust. 1 pkt 5 Prawa budowlanego. Określenie specjalności może mieć jedynie miejsce przy nadawaniu uprawnień do projektowania albo do kierowania robotami budowlanymi w rozumieniu art. 13 ust. 3 i 4 ustawy prawo budowlane.
W skardze złożonej na powyższą decyzję Krzysztof L. domagał się jej uchylenia wraz z decyzją poprzedzającą. Zarzucił sprzeczność z prawem zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego zgodnie z art. 13 ust. 1 Prawa budowlanego uprawnienia budowlane mogą być udzielone do 1. projektowania i 2. do kierowania robotami budowlanymi. Uprawnienia mistrzów mieszczą się w tych dwóch kategoriach, i skoro skarżący posiada tytuł mistrza w zasadzie instalatorstwo elektryczne - winien mieć powyższe uprawnienia. Zawód ten mieści się w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych.
Treść decyzji Wojewody odpowiada faktycznym wymaganiom prawa. Decyzja nadzorcza Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest niezasadna.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko z decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Kwestionowana decyzja została wydana przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w postępowaniu, które ma charakter nadzwyczajny. Dotyczy bowiem weryfikacji decyzji ostatecznej, która podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego, jeśli dotknięta jest jedną z wad określonych taksatywnie w art. 156 par. 1 pkt 1-7 Kpa. W sprawie niniejszej organ stwierdził tylko częściową nieważność decyzji Wojewody Zamojskiego. Uznał bowiem, że udzielono skarżącemu uprawnień budowlanych wbrew wymaganiom art. 13 ust. 3 i 4 Prawa budowlanego. To stanowisko organu jest słuszne.
Skarżący legitymuje się świadectwem ukończenia zasadniczej szkoły zawodowej w zawodzie elektromontera oraz dyplomem mistrzowskim w rzemiośle instalatorstwo elektryczne. Współzależność pomiędzy posiadanym wykształceniem i rodzajem praktyki a uzyskiwanymi uprawnieniami budowlanymi określa rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. "w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie" /Dz.U. 1995 nr 8 poz. 38/.
Wykazane wykształcenie oraz praktyka uzasadniają przyznanie mu uprawnień budowlanych według par. 5 ust. 7 ww. rozporządzenia do kierowania robotami budowlanymi w zakresie objętym rzemiosłem określonym w dyplomie mistrza, ale z wyłączeniem robót przy obiektach zabytkowych. Te uprawnienia zostały prawidłowo sprecyzowane w pkt 1 decyzji. Brak jest natomiast podstaw do udzielenia uprawnień określonych w pkt 2, 3, 4 i 5 decyzji, bowiem skarżący L. nie posiada wymaganego wskazanymi przepisami wykształcenia. Przyznanie w tej sytuacji uprawnień nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, bo sprzecznie z wymaganym wykształceniem, co uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji w tej części - z mocy art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa. Art. 14 ust. 3 pkt 5 Prawa budowlanego jednoznacznie określa, że do wykonywania pracy na budowie na stanowisku majstra budowlanego i kierowania w powierzonym zakresie robotami budowlanymi konieczne jest posiadanie co najmniej wykształcenia zasadniczego i dyplomu mistrza w odpowiednim zawodzie budowlanym.
Tylko takie uprawnienia mógł otrzymać skarżący. Odrębne stanowisko skarżącego podniesione w skardze jest nietrafne i pozbawione słuszności. Przepis art. 13 Prawa budowlanego przewiduje możliwość udzielenia uprawnień do: 1. projektowania 2. kierowania robotami budowlanymi. Z żadnych przepisów nie wynika, iż dyplom mistrzowski rzemieślniczy obejmuje zarówno uprawnienia do projektowania jak i kierowania robotami budowlanymi.
Jak wyżej natomiast wykazano z rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 1994 r. par. 5 pkt 7 wynika, że uprawnienia budowlane do wykonywania prac na stanowisku majstra budowlanego i kierowania w powierzonym zakresie robotami budowlanymi stanowią podstawę do wykonywania tych czynności w zakresie objętym rzemiosłem określonym w dyplomie mistrza z wyłączeniem robót budowlanych przy obiektach zabytkowych.
Skoro takie właśnie uprawnienia budowlane pozostawiono skarżącemu w drodze kontroli nadzorczej, decyzji Wojewody Z., należy stwierdzić zasadność rozstrzygnięcia i jego zgodność z prawem.
Brak podstaw prawnych do uwzględnienia skargi uzasadnia jej oddalenie. Z mocy art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym orzeczono jak w sentencji.