Uzasadnienie
7/IV S.A. 1053/03
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2002 r. Nr [...] Starosta Powiatu W. na podstawie art. art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4 i 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane / Dz.U. nr 89, poz. 414 ze zm. / po rozpatrzeniu wniosku inwestora S. K. zatwierdził projekt budowlany budynku wielorodzinnego z biurami w parterze i garażem podziemnym i wydał pozwolenie na budowę w/w budynku na działkach o nr ew [...], [...] i [...] przy ul. [...] w W.. W uzasadnieniu decyzji podano, iż inwestor złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę w terminie ważności decyzji z dnia [...] października 2001 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego wydanej przez Burmistrza Gminy W.oraz złożył projekt budowlany spełniający wymagania przewidziane w art. 34 ust. 1, 2 i 3 Prawa budowlanego i wykazał się prawem do dysponowania terenem na cele budowlane a więc spełnił niezbędne warunki do zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę.
Odwołania od powyższej decyzji złożyli M. i J. małżonkowie K. oraz M. P., odwołania przedstawiono organowi II instancji odpowiednio 6 listopada 2002 r. i 31 października 2002 r.
Decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. Nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania J. i M. małżonków K. na podstawie art. 138 par. 2 k.p.a. uchylił w/w decyzję i przekazał sprawę do rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji podano, iż akta administracyjne nie zawierają opinii rzeczoznawcy ds. sanitarno – higienicznych oraz rzeczoznawcy ds. przeciwpożarowych, natomiast przedłożona opinia komunikacyjna z dnia 29 listopada 2001 r. Zarządu Dróg Miejskich jest niekompletna. Ponadto w projekcie zagospodarowania terenu nie zaznaczono w sposób czytelny przyłącza gazowego, co stanowi naruszenie par. 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego /Dz.U. nr 140, poz. 906/.
Także zaprojektowany garaż na 20 miejsc parkingowych nie spełnia wymogów przewidzianych w par. 108 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie / Dz.U. z 1995 r. nr 10, poz. 46 ze zm. / w przedmiocie prawidłowej wentylacji. Projekt budowlany nie spełnia wszystkich ustaleń przewidzianych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 16 października 2001 r. a mianowicie: zaprojektowany budynek jest wyższy o 60 cm i ma więcej o jedną kondygnację a więc naruszony został art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego.
Natomiast wniesienie skargi na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 lutego 2002 r. utrzymującą w mocy decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie może stanowić podstawy do zawieszenia przedmiotowego postępowania na podstawie art. 97 par. 1 pkt 4.
Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję złożyli M. i J. małżonkowie K. zarzucając brak rozstrzygnięcia wniosku strony o zawieszenie niniejszego postępowania do chwili rozstrzygnięcia skargi na ostateczną decyzję w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto podniesiono rażące naruszenie art. 107 par. 3 k.p.a. poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zarzutów przedstawionych w odwołaniu oraz art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, że organ administracyjny nie bada interesów osób trzecich na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu a dopiero w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Zarzucono także naruszenie art. art. 6, 7 i 8 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie słusznych interesów skarżących. Mając powyższe na uwadze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji, wstrzymanie jej wykonania oraz zwrot kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoją dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi.
Pismem z dnia 24 listopada 2004 r. Wydział Rozwoju Regionalnego [...] Urzędu Wojewódzkiego w odpowiedzi na pismo tut. Sądu poinformował, iż w przedmiotowym postępowaniu odwołanie wnieśli tylko M. i J. małżonkowie K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do regulacji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwy sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1270 /.
Skarga jest zasadna o, tyle, iż powoduje uchylenie zaskarżonej decyzji.
Postępowanie administracyjne jest postępowaniem dwuinstancyjnym, każda strona zgodnie z art. 127 par. 1 ma prawo wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję / art. 129 par. 1 k.p.a. / i organ ten ma obowiązek przesłać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu w terminie 7 dni od otrzymania odwołania / art. 133 k.p.a. /. Natomiast organ odwoławczy ma obowiązek rozpatrzyć wniesione odwołanie /a/, ponownie rozstrzygnąć sprawę i wydać decyzję w trybie art. 138 k.p.a. oraz odpowiednio ją uzasadnić w oparciu o art. 107 par. 3 k.p.a. Zasada dwuinstancyjności wyraża się w tym, iż postępowanie odwoławcze może być zainicjonowane wyłącznie przez stronę, nie można go wszcząć z urzędu, i strona ma prawo spodziewać się w wyniku wniesionego odwołania ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy i odniesienia się do przedstawionych w odwołaniu argumentów zgodnie z art. 107 par. 3 k.p.a.
W przedmiotowym postępowaniu od decyzji z dnia 24 września 2002 r. odwołali się M. i J. K. oraz M.P. w przeciwieństwie do tego, co twierdzi organ odwoławczy w swoim piśmie z dnia 24 listopada 2004 r. Obydwa odwołania zostały przedstawione przez organ I instancji organowi odwoławczemu zgodnie z art. 133 k.p.a. i po rozpatrzeniu tych odwołań organ odwoławczy winien wydać decyzję w trybie art. 138 k.p.a. Jak wynika z części wstępnej zaskarżonej decyzji rozpatrzono jedynie odwołanie Ma. i J. K., natomiast odwołanie M. P. nie zostało rozpatrzone i jest to ewidentne naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania przewidziane w art. 127 k.p.a.
Z uwagi na powyższe Sąd nie odniósł się merytorycznie do zarzutów skargi dotyczących decyzji kasatoryjnej.
Dlatego też mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz.1270/. Na podstawie art. art. 152 i 153 w/w ustawy zaskarżona decyzją nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku a przedstawiona ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wiążą organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 209 w/w ustawy.