Uzasadnienie
Prezydent Miasta P. decyzją z dnia 28 stycznia 1998 r. ustalił na wniosek Michała H. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego dwurodzinnego typu siedlisko przewidzianej do realizacji na działce nr geod. 226/2, ark. 19, obr. U., położonej w P. przy ul. N. Decyzja ta w części II pkt 4 zawiera warunek, że inwestor winien uzyskać decyzję zezwalającą na wyłączenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych /Dz.U. nr 16 poz. 78/.
Następnie decyzją z dnia 17 kwietnia 1998 r. Prezydent Miasta P. udzielił Ewie, Dobrochnie i Mariuszowi Ł. oraz Michałowi H. pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego dwurodzinnego typu siedlisko, dwóch garaży, dwóch zbiorników bezodpływowych i przyłącza energetycznego na działce położonej w P. przy ul. N., nr geod. 226/2 i zatwierdził projekt budowlany w granicach oznaczonych na planie zagospodarowania działki.
Wojewoda W., po rozpatrzeniu wniosku Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w P., decyzją z dnia 20 września 1999 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta P. z dnia 17 kwietnia 1998 r. o pozwoleniu na budowę.
W wyniku odwołania Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w P. od tej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 9 marca 2000 r., opartą na przepisach art. 138 par. 1 pkt 2 i art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i stwierdził nieważność decyzji Nr 1278/98 Prezydenta P. z dnia 17 kwietnia 1998 r. W uzasadnieniu tej decyzji zostało podniesione, że organ wojewódzki nie dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, z którego jednoznacznie wynika, że decyzja Prezydenta P. z dnia 17 kwietnia 1998 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa, co winno skutkować stwierdzenie jej nieważności w oparciu o art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa. Wydane bowiem przez Prezydenta P. pozwolenie na budowę nie jest zgodne z decyzją Nr 106/98 o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 28 stycznia 1998 r. Z zapisu pkt II tej decyzji wynika, że inwestor winien uzyskać decyzję zezwalająca na wyłączenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, na podstawie przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
Wydanie takiej decyzji, w świetle przepisów tej ustawy, następuje przed wydaniem pozwolenia na budowę, co w niniejszej sprawie nie zostało zachowane. Wszczęcie postępowania w sprawie wyłączenia z produkcji gruntu leśnego na cele nierolnicze i nieleśne nastąpiło zawiadomieniem Lasów Państwowych z dnia 15 marca 1999 r. Również wniosek inwestorów o wydanie decyzji zezwalającej na wyłączenie z produkcji rolnej i leśnej części działki gruntu o łącznej powierzchni 460 m2 skierowany został do Dyrekcji Regionalnej Lasów Państwowych w dniu 24 marca 1999 r., czyli po wydaniu decyzji Prezydenta P. z dnia 17 kwietnia 1998 r.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na tę decyzję Michał H. domagał się jej uchylenia i umorzenia postępowania administracyjnego w całości oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania. Wywody skargi w znacznej części odnoszą się do wadliwego, zdaniem skarżącego, postępowania przed Regionalną Dyrekcją Lasów Państwowych w P. o wyłączenie z produkcji leśnej działki gruntu o łącznej pow. 460 m2, przeznaczonej pod projektowaną zabudowę. Na skutek niewłaściwego postępowania administracyjnego do dnia wniesienia niniejszej skargi taka decyzja nie została wydana.
Odnosząc się natomiast do zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił, że została ona wydana z naruszeniem art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa, ponieważ jego zdaniem właściwą podstawą kwalifikacji prawnej winien być art. 145 par. 1 pkt 6 lub pkt 5 Kpa, z naruszeniem art. 138 par. 2 Kpa przez nieuwzględnienie norm zawartych w tym przepisie, z naruszeniem art. 28 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych na skutek nieustosunkowania się do treści norm zawartych w tych przepisach oraz z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 6, art. 7, art. 8 i art. 12.
W dniu 18 października 2000 r. wpłynął do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek skarżącego o uzupełnienie materiału dowodowego o następujące dokumenty:
1/ decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w P. z dnia 19 maja 2000 r. (...), 2/ odwołanie skarżącego do Dyrektora Generalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z dnia 29 maja 2000 r., 3/ decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia 22 sierpnia 2000 r. (...).
Wniosek zawiera ponowne potwierdzenie skarżącego, że do dnia złożenia tego wniosku Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w P. nie wydała zgodnie z prawem decyzji o wyłączeniu jego gruntu z produkcji leśnej.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Stosownie do postanowień zawartych w art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. "b" i ust. 3 Prawa budowlanego z 1994 r. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W razie stwierdzenia naruszeń w tym zakresie właściwy organ nakłada postanowieniem na przedstawiającego projekt obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Z materiału aktowego wynika w sposób jednoznaczny, że decyzja Prezydenta P. z dnia 17 kwietnia 1998 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę została wydana z naruszeniem powyższych wymogów. Decyzja ta została wydana bez uwzględnienia wymagania określonego w decyzji z dnia 28 stycznia 1998 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, nakładającego na inwestora obowiązek uzyskania decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne.
Fakt nieuzyskania przez inwestorów takiej decyzji nie tylko w dacie wydanego pozwolenia na budowę, ale także w dacie wydania decyzji organów obu instancji w postępowaniu nieważnościowym, został potwierdzony przez skarżącego zarówno w skardze sądowej, jak i we wniosku z dnia 12 października 2000 r. Natomiast podnoszony przez skarżącego zarzut, iż nieuzyskanie decyzji w przedmiocie zmiany kwalifikacji użytkowej gruntu zostało spowodowane przewlekłością postępowania administracyjnego Dyrekcji Regionalnej Lasów Państwowych nie może mieć istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę oraz postępowanie w przedmiocie wyłączenia gruntów rolnych i leśnych z produkcji rolniczej i leśnej oparte są na odrębnych podstawach prawnomaterialnych oraz prowadzone przez odrębne organy administracji. W związku z tym ewentualne uchybienia w postępowaniu jednego z tych organów nie mogą stanowić podstawy do kwestionowania postępowania oraz rozstrzygnięcia sprawy przez drugi z tych organów.
W sytuacji zatem bezspornych ustaleń, z których wynika, że decyzja Prezydenta P. z dnia 17 kwietnia 1998 r. została wydana z oczywistym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. "b" i ust. 3 Prawa budowlanego oraz z naruszeniem art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zgodnie z którym wydanie decyzji o wyłączeniu z produkcji użytków rolnych oraz gruntów leśnych następuje przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, zaistniały przesłanki określone w art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa, obligujące właściwy organ administracji publicznej do stwierdzenia nieważności decyzji dotkniętej wadą rażącego naruszenia prawa.
Dlatego na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec jak w sentencji.