Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...] [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków na podstawie art. 40 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym / Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm. / oraz art. 106 § 5 k.p.a. postanowił uzgodnić projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji M. i P. A. polegającej na budowie domu mieszkalnego jednorodzinnego z garażem i krytym basenem oraz infrastrukturą techniczną na dz. Nr [...], nr [...], nr [...] przy ul. [...] w K.. W uzasadnieniu postanowienia podano, iż planowana inwestycja znajduje się na obszarze oznaczonym w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta K., zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta K. Nr [...] z [...] listopada 1994 r. symbolem [...] - "Obszar mieszkaniowy [...] z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zabudowę mieszkaniową wraz z urządzeniami towarzyszącymi, o wysokości maksymalnej 8 m do najwyższego gzymsu i 13 m do kalenicy, o intensywności zabudowy do 0,4 liczonej w granicach planu zagospodarowania działki oraz strefach ochrony konserwatorskiej: nr [...] - rewaloryzacji wysokich wartości kulturowych i nr [...] - ochrony i kształtowania bliskiego widoku planu".
Z uwagi na powyższe planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i nie jest sprzeczne z przepisami ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury / tj. Dz. U. Z 1999 r. Nr 98, poz. 1150 ze zm. /.
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] Minister Kultury po rozpoznaniu zażalenia Komitetu Ochrony S. w K. na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, iż zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, którego celem będzie ustalenie, czy i w jakim stopniu projektowana inwestycja będzie miała wpływ na krajobraz kulturowy omawianego obszaru a podstawa takich ustaleń wynika z treści § 52 i § 58 ust. 2 miejscowego planu.
Ponadto do materiału dowodowego organ I instancji powinien dołączyć uchwałę Głównej Komisji Konserwatorskiej z dnia [...] stycznia 2003 r. W uzasadnieniu stwierdzono również, iż na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dniem 1 stycznia 2003 r. utracił moc miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego a organ odwoławczy ma obowiązek uwzględnić zmiany stanu prawnego i w związku z powyższym nastąpiła zmiana podstawy prawnej zarówno zaskarżonego postanowienia jak i decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Skargę na powyższe postanowienie do sądu administracyjnego wniósł inwestor P. A. zarzucając naruszenie art. 32 pkt 1 Konstytucji RP oraz że w tym samym czasie inne osoby na tym terenie wybudowały domy jednorodzinne. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania.
W odpowiedzi na skargę Minister Kultury podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do regulacji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwy sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1270 /.
Skarga jest zasadna.
Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie zostało wydane na podstawie art. 106 k.p.a., który przewiduje współdziałanie organów administracyjnych wynikające z konkretnej normy prawa materialnego. W rozpatrywanej sprawie organy administracji działały w oparciu o przepis art. 40 ust.4 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i ich zadaniem była ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury / Dz.U. z 1999 r. Nr 98, poz. 1150 ze zm./. Zakres kompetencji organu współdziałającego jest określony właściwościami w zakresie, których ma zająć stanowisko. Jest to więc działanie o charakterze pomocniczym nie mające samodzielnego bytu prawnego. Dlatego więc niezrozumiałym jest wyrażanie przez Ministra Kultury stanowiska w zakresie podstawy prawnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, której wydanie nie leży w kompetencjach organu odwoławczego.
Przede wszystkim błędne jest stanowisko organu odwoławczego, co do utraty mocy obowiązującej z dniem 1 stycznia 2003 r. miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K., uchwalonego uchwałą Rady Miasta K. Nr [...] z dnia [...] listopada 1994 r. na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W/w plan zagospodarowania przestrzennego mając na uwadze treść art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym / Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm. / utracił moc z dniem 1 stycznia 2004 r. Ponadto organ odwoławczy powinien ocenić zgodność zaskarżonej decyzji z planem obowiązującym w chwili jej wydania a na temat zgodności planowanej inwestycji z obowiązującym planem organ odwoławczy nie wypowiada się powołując ponadto w uzasadnieniu przepisy miejscowego planu, których brak jest w złożonym w aktach wypisie.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż organ odwoławczy nie ustalił istotnych okoliczności w sprawie, czym naruszył treść art. 7, art. 77 k.p.a. Ponadto sporządzone uzasadnienie nie odpowiada wymogom, które przewiduje art. 107 § 3 k.p.a. gdyż nie odnosi się do istoty niniejszego postępowania a mianowicie ustalenia wg zakresu właściwości zgodności zamierzonego zadania inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w trybie art. 106 k.p.a.
Dlatego też mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt Ic ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1270/. Na podstawie art. 152 i art. 153 w/w ustawy zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienie się niniejszego wyroku a przedstawiona ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wiążą organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy.