Uzasadnienie
Starosta Powiatowy w S. postanowieniem z dnia 3 marca 2000 r. z powołaniem się na art. 7 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego z 1994 r. oraz na par. 12 pkt 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dopuścił usytuowanie projektowanego budynku garażowo-magazynowego na działce w S. przy ul. P. nr ew. 1458, będącej własnością "I." Bożena B., bezpośrednio przy granicy z działkami sąsiednimi, stanowiącymi własność Witolda Ś. W wyniku zażalenia Witolda Ś. Wojewoda M. postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2000 r. uchylił w całości zaskarżone postanowienie i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu tego postanowienia zostało podniesione, że konsekwencją wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 maja 1999 r. jest skreślenie ust. 7 par. 12 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. W obecnym stanie prawnym dopuszcza się sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki po uzyskaniu, pisemnej zgody właściciela działki sąsiedniej, a ponieważ Witold Ś. takiej zgody nie wyraził, dopuszczanie usytuowania budynku przy granicy, stanowi naruszenie obowiązujących przepisów.
Zgodnie z par. 12 ust. 8 powołanego rozporządzenia, zgoda właściciela działki sąsiedniej nie jest wymagana, jeżeli usytuowanie budynku, o którym mowa w ust. 6 wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na to postanowienie "I." Bożena B. domagała się jego uchylenia. Skarżąca zarzuciła, że odsunięcie projektowanego budynku o trzy metry od granicy działek nr 1484 i 1485 uniemożliwiłoby wykorzystanie budynku zgodnie z jego przeznaczeniem z powodu braku podjazdu i pola manewrowego dla pojazdów z zaopatrzeniem. Poza tym powstałby trzy metrowy pas ziemi nie zagospodarowanej, utrudniający prawidłową zabudowę działek.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując woje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podniesione w skardze zarzuty nie mogły mieć żadnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia ponieważ w swej istocie odnoszą się nie do stanu prawnego będącego podstawą zagospodarowania własnej oraz sąsiednich działek. Te okoliczności zaś nie podlegają ocenie Sądu, którego kontrola ograniczona jest wyłącznie do oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego.
Nie będąc jednak z mocy art. 51 ustawy o NSA związany granicami skargi Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu obligowany był do zakwestionowania zaskarżonego postanowienia. Otóż wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r. P 11/00 uznany został za niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994 r. także par. 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie wymogu uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej. Wyeliminowanie z obrotu prawnego przepisów ust. 6 i 7 par. 12 powyższego rozporządzenia powoduje ten skutek, że brak jest podstaw do prowadzenia odrębnego postępowania administracyjnego co do usytuowania budynku, poza postępowaniem o udzielenie pozwolenia na budowę oraz wydawania odrębnego postanowienia, o którym stanowił zakwestionowany przez Trybunał Konstytucyjny par. 12 ust. 6 i 7 tego rozporządzenia.
Z tych przyczyn oraz z mocy art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec jak w sentencji.