Uzasadnienie
Decyzją Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w L. z dnia 4 września 1997 r., z powołaniem się na przepis art. 110 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska /Dz.U. 1994 nr 49 poz. 196 ze zm./, przepis par. 4 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 1995 r. w sprawie wysokości, zasad i trybu nakładania kar pieniężnych za nieprzestrzeganie wymagań ochrony środowiska oraz współczynników różnicujących wysokość kar pieniężnych /Dz.U. nr 79 poz. 399/ a także przepis par. 1 pkt 1 i 2 oraz par. 2 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1993 r. w sprawie opłat za gospodarcze korzystanie ze środowiska i wprowadzanie w nim zmian /Dz.U. nr 133 poz. 638 ze zm./ - wymierzono Przedsiębiorstwu Robót i Usług Budowlanych "B." Sp. z o.o. w G. dobową karę pieniężną w wysokości 1.745,10 zł za składowanie odpadów w miejscu nie przeznaczonym na ten cel, z ustaleniem początkowego terminu jej naliczania od 22.04.1997 r. W uzasadnieniu decyzji powołano się na wyniki kontroli, przeprowadzonej na terenie zalewowym rzeki Odry, w rejonie ulic Dobrej i Spokojnej, która wykazała nielegalne składowanie tam odpadów mas ziemnych i gruzu budowlanego.
Odpady te, w ilości 6.300 Mg, zostały wywiezione przez Przedsiębiorstwo "B." z terenu Starego Miasta G., gdzie prowadzone były roboty budowlane. Z uwagi na brak pozwolenia na budowę składowiska jak i decyzji na rekultywację Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska uznał, że powołane w osnowie decyzji przepisy uzasadniają wymierzenie kary dobowej.
Decyzją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 5 maja 1998 r., po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorstwa Robót i Usług Budowlanych "B.", utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie Głównego Inspektora mieszanina ziemi i gruzu jest niewątpliwie odpadem. Składowanie tych odpadów w miejscu na ten cel nie przeznaczonym uzasadnia wymierzenie kary dobowej. Powoływanie się przez Przedsiębiorstwo na umowę dzierżawy, zawartą z Gminą G., jest bezskuteczne gdyż składowanie odpadów nie może być przedmiotem umowy cywilnoprawnej. Ponadto składowanie ziemi i gruzu było sprzeczne z warunkami umowy i spowodowało jej wypowiedzenie przez wydzierżawiającego. Stąd też w ocenie organu odwoławczego brak było podstaw do uwzględnienia odwołania.
W skardze do Naczelnego Sądy Administracyjnego na powyższą decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 5 maja 1998 r. Przedsiębiorstwo Robót i Usług Budowlanych "B." w G. domagało się jej uchylenia. Według twierdzeń skarżącego Przedsiębiorstwa działało ono w zaufaniu do Zarządu Gminy G., który wskazał miejsce do składowania mas ziemnych i potwierdzone to zostało zawarciem umowy dzierżawy terenu na którym dokonano składowania. Poza tym wydobyte masy ziemi nie były i nie są odpadem gdyż miały być gospodarczo wykorzystane.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega oddaleniu gdyż zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa.
Według twierdzeń strony skarżącej składowane "masy ziemi" /nazywane również w skardze "podglebiem" a wyjątkowo tylko gruzem ceglanym/ nie są odpadami. Ze stanowiskiem tym można byłoby się zgodzić gdyby w okolicznościach faktycznych sprawy istotnie chodziło jedynie o składowanie ziemi czy podglebia.
Tymczasem jak to ustalono w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji składowana była mieszanina ziemi z gruzem budowlanym. Ustalenie to znajduje oparcie w materiale dowodowym sprawy i nie zostało w jakikolwiek sposób podważone przez skarżące Przedsiębiorstwo, które w wywodach skargi posługuje się jedynie innym nazewnictwem. Skoro tak to wychodząc z założenia, zgodnie z nie podważonymi ustaleniami organów obydwu instancji, iż składowana była mieszanina ziemi i gruzu, należy odpowiedzieć na pytanie czy mieszanina ta jest odpadem.
W ocenie sądu najzupełniej trafne jest stanowisko organów, że mieszanina ziemi i gruzu ceglanego jest odpadem w rozumieniu art. 110 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska /Dz.U. 1994 nr 49 poz. 196 ze zm./. O charakterze odpadów nie decyduje bowiem jedynie szkodliwe oddziaływanie na środowiska lecz także uciążliwość polegająca bądź to na uniemożliwieniu prawidłowego wykorzystania terenu bądź to w ogóle na naruszeniu ekosystemu jeśli nawet pominąć kwestię naruszenia ładu przestrzennego. Stanowisko, iż gruz jest również odpadem zaprezentowane zostało również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 2000 r. w sprawie IV SA 235/98 /nie publ./, które podziela skład orzekający w sprawie niniejszej.
Jeśli chodzi o dalsze twierdzenia skarżącego Przedsiębiorstwa, zmierzające do wykazania, iż składowanie omawianej mieszaniny ziemi i gruzu było tymczasowe zaś mieszanina ta miała być wykorzystana gospodarczo w późniejszym terminie, co z uwagi na skutki powodzi wydłużyło się w czasie nie mogły one odnieść zamierzonego skutku. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie wskazywano /por. m.in. wywody i argumentację w powołanym już wyroku NSA z dnia 29 marca 2000 r./, że "nawet przejściowe składowanie odpadów, przed ich gospodarczym wykorzystaniem, musi się odbywać w miejscach wyznaczonych na ten cel.".
W tym stanie rzeczy skoro podniesione w skardze zarzuty okazały się nieuzasadnione a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 27 ust 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ co orzeczono jak w sentencji.