Wyrok WSA w Warszawie z 3 marca 2004 r., IV SA 1127/03

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

Rozpoznanie

w dniu 3 marca 2004 r.

Sprawa

sprawy ze skargi Spółdzielni Budowlano Mieszkaniowej w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu 1 / uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2002 r. znak [...]

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Gorczycka - Muszyńska /spr./ Sędziowie WSA Wojciech Mazur asesor WSA Anna Szymańska
Grażyna Dalba protokolant

Uzasadnienie

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. utrzymało w mocy zakwestionowaną w odwołaniu Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej D. decyzję tego organu stwierdzającą nieważność decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta W. z dnia [...] czerwca 1997 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji osiedle mieszkaniowe [...] na działce Nr [...] w rejonie ulic: [...]. w W..

W uzasadnieniu tej decyzji podano, że część działki Nr ewid. [...] znajduje się na obszarze określonym w planie jako "zieleń miejska" tj. na obszarze, na którym niedopuszczalna jest jakakolwiek zabudowa nie związana bezpośrednio z funkcją tego terenu. Realizacja zabudowy mieszkaniowej możliwa byłaby tylko na pewnej części tej działki (w 40%), tymczasem pozytywna dla inwestora decyzja o warunkach zabudowy dotyczyła całej działki. Z tych względów w ocenie organu nadzoru decyzja ta - stosownie do art. 46 a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 kpa dotknięta jest wadą nieważności.

Skargę na tę decyzję wniosła Spółdzielnia Budowlano - Mieszkaniowa D. w W..

W skardze podniesiono, że na żadnym z etapów przygotowania, realizacji i oddania do użytku osiedla przy ul. [...], wzniesionego na działce o nr. ewid. [...] nie było mowy o tym, że działka ta leży na terenie, który w obowiązującym wówczas planie zagospodarowania terenu oznaczony był jako "zieleń miejska". Przeciwnie. Urząd Dzielnicy, ogłaszając przetarg na ten grunt wskazał, że jest to teren przeznaczony pod budownictwo mieszkaniowe, a na rysunkach planu zagospodarowania nie został oznaczony teren zieleni miejskiej w granicach działki Nr [...]. Obecnie dorysowano na planie granice rzekomego terenu zieleni, których wcześniej nie było w części graficznej planu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, powtarzając jednocześnie stwierdzenie zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że " dokładna i wnikliwa analiza treści przytoczonych ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego pozwala na uznanie, iż na terenie przedmiotowej nieruchomości gruntowej w części znajdującej się w obszarze określonym jako "zieleń miejska" ani w dacie wydania badanej decyzji, ani w chwili obecnej nie była i nie jest możliwa realizacja inwestycji polegającej na budowie osiedla mieszkaniowego [...] z programem towarzyszącym".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna.

Działka Nr [...] położona jest w granicach terenu, oznaczonego w planie zagospodarowania przestrzennego symbolem MU-32 B3 BO. W obszarze tym preferuje się utrzymanie i rozwój funkcji mieszkaniowej wraz z uzgodnieniami I stopnia obsługi ludności, funkcji usługowych II i III stopnia obsługi ludności dopuszcza się utrzymanie i lokalizowanie innych funkcji nie kolidujących z funkcjami preferowanymi, wyklucza się lokalizację obiektów, których uciążliwość wykraczałaby poza granice terenu inwestycji.

Z akt sprawy (wyrys z planu) wynika, że w obszarze oznaczonym tym symbolem znajduje się park [...], którego teren oznaczono symbolem 3-6zp i teren ten uznany został jako teren zieleni miejskiej o znaczeniu lokalnym uchwałą Nr [...] Rady Dzielnicy Gminy Ż. z dnia [...] maja 1994 r. W decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] czerwca 1997 r. stwierdzono, że działka Nr [...] graniczy z terenem planu [...]. W wytycznych urbanistycznych dla terenu położonego przy ul. [...]., stanowiących załącznik do zawiadomienia o przetargu nieograniczonym na oddanie w użytkowanie wieczyste działki Nr [...] (str. 2 i 3 wytycznych) podano, że działka ta znajduje się "w bezpośrednim sąsiedztwie terenu o funkcji rekreacyjno -wypoczynkowej" a nie w granicach tego terenu. Tych ustaleń i stwierdzeń nie podważano w sposób jednoznaczny i udokumentowany w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wprawdzie na dołączonym do akt wyrysie z planu zagospodarowania przestrzennego oznaczono odręcznie położenie działki Nr [...], ale oznaczenie to nie daje wystarczającej podstawy dla oceny, że działka ta znajduje się faktycznie w granicach parku [...]. Oznaczenie to, bez jednoczesnego ustalenia przez kogo, kiedy i na jakiej podstawie wrysowano w plan granice działki nr [...], nie korespondujące z wcześniej wydaną opinią urbanistyczną nie może stanowić wystarczającego dowodu na okoliczność wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu sprzecznej z ustaleniami obowiązującego w dacie wydania tej decyzji planu zagospodarowania przestrzennego, a tym samym - nie daje podstawy do stwierdzenia, że decyzja ta jest dotknięta wadą nieważności po myśli art. 46 a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89 poz. 415 ze zmianami).

Należy przy tym wskazać, że uzasadnienie rozstrzygnięcia zawartego w sentencji zaskarżonej decyzji jest dokładnym powtórzeniem uzasadnienia decyzji ją poprzedzającej z dnia [...] sierpnia 2002 r. z tą jedynie różnicą, że sformułowanie "analiza treści przytoczonych powyżej ustaleń..." poprzedzono słowami "dokładna i wnikliwa".

Przy rozważaniu kwestii kluczowej dla wyniku sprawy i przy ocenie zarzutów podnoszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - także umotywowanie rozstrzygnięcia nie jest wystarczającym uzasadnieniem dla ustalenia, że opisywana w decyzji sytuacja sprzeczności pomiędzy decyzją i obowiązującym planem rzeczywiście zachodzi. Z tak sformułowanego uzasadnienia nie wynika bowiem, na czym organ opiera wniosek wynikający jakoby z tej "dokładnej i wnikliwej analizy".

Należy, zatem przypomnieć, że strona, występując o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie art. 127 § 3 kpa ma prawo oczekiwać, że organ powtórnie rozpatrzy sprawę co do istoty, uwzględniając przy tym zarzuty podnoszone w tym wniosku. Powielanie uzasadnienia poprzedniej decyzji czyni fikcję z przewidzianej w art. 127 § 3 kpa instytucji ponownego rozpatrzenia sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ orzekający powinien uwzględnić m. inn. i to, że rozumienie pojęcia "zieleń miejska" nie może prowadzić do dowolności, a w tym do tego, aby zachodziła możliwość zaliczenia każdego drzewa lub krzewu, rosnącego na terenach miejskich jako znajdującego się na terenach zieleni miejskiej. Należy bowiem rozróżnić pojęcie terenów zieleni miejskiej (w ścisłym tego słowa znaczeniu) od terenów miejskich, na których rosną drzewa i krzewy(w sprawie niniejszej - na działce Nr [...] rosły drzewa owocowe- pozostałość po ogródkach działkowych). "Zieleń miejska" jest celowo ukształtowanym w planie miejscowym układem zespołów roślinnych mającym do spełnienia określone funkcje (por. wyrok SN z dnia 30 maja 1989 r. II ARN 13/89). Inaczej mówiąc - o terenach zieleni miejskiej (w ścisłym a nie potocznym tego słowa znaczeniu) jako o pojęciu prawnym można mówić tylko wówczas, gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wprost i jednoznacznie tworzy takie tereny.