Uzasadnienie
Wojewoda P. decyzję z dnia 31 sierpnia 1999 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla "M. C.C. P." S.A. w W. pozwolenie na modernizację i przebudowę drogi krajowej Nr 7 na odcinku od km 6+557,0 do km 7+406,5 wraz z budową zjazdu do Centrum Handlowego "M. C.C.", budową skrzyżowania drogi krajowej Nr 7 z ul. B. i drogą wyjazdową z Centrum Handlowego "M. C.C." oraz budową dwóch zatok autobusowych w miejscowości P., zobowiązując inwestora m.in. do zawiadomienia organu budowlanego o terminie zakończenia budowy i przystąpienia do odbioru końcowego oraz do wystąpienia o uzyskanie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej drogi. Pismem z dnia 8 października 1999 r. inwestor zawiadomił (...) Urząd Wojewódzki Wydział Architektury i Budownictwa o zakończeniu modernizacji drogi oraz wniósł o wydanie pozwolenia na użytkowanie dla zarządcy drogi, to jest dla Dyrekcji Dróg Publicznych Oddział Północny w G. Decyzją z dnia 13 grudnia 1999 r. Wojewoda P. udzielił dla Oddziału Północnego Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych w G. pozwolenia na użytkowanie zmodernizowanej i przebudowanej drogi krajowej Nr 7 na odcinku km 6+557,0 do KM 7+406.5 wraz. z budową zjazdu do Centrum Handlowego "M. C.C.", budową skrzyżowania drogi krajowej Nr 7 z ul. B. i drogą wyjazdową z Centrum Handlowego "M. C.C." oraz budową dwóch zatok autobusowych w miejscowości P. /w granicach pasa drogowego drogi krajowej Nr 7/.
Decyzja ta, zakwestionowana w odwołaniu Mirosława H., została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 marca 2000 r. W uzasadnieniu tej decyzji zostało stwierdzone, że organ I instancji stwierdził protokolarnie w dniu 9 grudnia 1999r na miejscu budowy zgodność wykonania obiektu z postanowieniami art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego, warunkującymi wydanie pozwolenia na użytkowanie.
Zgodnie z par. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 27 lipca 1999 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach /Dz.U. nr 66 poz. 748/, działania i czynności w zakresie wprowadzania oznakowania pionowego, poziomego (...) podejmowane są na podstawie projektu organizacji ruchu zatwierdzonego przez właściwy organ zarządzający ruchem, w rozumieniu art. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. o ruchu drogowym /Dz.U. nr 98 poz. 602/. Dlatego zarzuty zawarte w odwołaniu dotyczące wyjazdu i zjazdu z posesji skarżącego, spowodowane znakami drogowymi wymalowanymi na jezdni, jako wykraczające poza zakres regulowany prawem budowlanym, nie mogły zostać uwzględnione.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na tę decyzję Mirosław H. ponowił swoje zarzuty zawarte w odwołaniu, że w wyniku decyzji o pozwoleniu na użytkowanie drogi został pozbawiony wjazdu i wyjazdu ze swojej posesji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona. Stosownie bowiem do art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. właściwy organ wydaje pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego po protokolarnym stwierdzeniu na miejscu budowy zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę. Z materiału aktowego sprawy wynika w sposób jednoznaczny, że powyższy warunek ustawowy został dopełniony w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji. Przy czym należy zaznaczyć - podzielając stanowisko organu odwoławczego - że ocenie organu budowlanego, właściwego w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego podlegają wyłącznie kwestie techniczno-budowlane, stanowiące o zdatności w tym zakresie wybudowanego bądź przebudowanego lub zmodernizowanego obiektu budowlanego do należytego użytkowania. Ocenie tej nie podlega, a co za tym idzie, nie może mieć formalnego znaczenia dla wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego - drogi publicznej, kwestia regulacji ruchu drogowego na danej drodze, która podlega wyłącznie właściwym zarządom dróg publicznych.
Z tych przyczyn oraz z mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec jak w sentencji.