Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 130 ust. 4 Prawa wodnego. Stosownie do jego brzmienia, Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska może wymierzyć zakładowi karę pieniężną za pobór wody w ilości większej niż ustalona w pozwoleniu wodnoprawnym (...).
Jak trafnie zauważył skarżący przewidziana w ww. przepisie kara ma charakter fakultatywny a nie obligatoryjny jak w przypadku wprowadzania do wód lub ziemi ścieków. Podstawą wymierzenia kary jest pobór wody w ilości większej niż ustalona w pozwoleniu wodnoprawnym. Tak więc nie ma podstaw do wymierzania ww. kary za pobór wody bez pozwolenia wodnoprawnego.
Zasady wymierzania ww. kar określa rozporządzenie wykonawcze o karach pieniężnych za nadmierny pobór wody. Kary te nie mają nie mają charakteru biegnącego.
Zgodnie z par. 1 ust. 3 ww. rozporządzenia "Karę pieniężną ustala się na okres pomiędzy dwoma kolejnymi kontrolami zakładu a w czasie pierwszej kontroli zakładu za okres między dniem 1.01. roku w którym dokonuje się kontroli a datą kontroli".
Nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem zaprezentowanym przez organy ochrony środowiska, że za poprzednią kontrolę należy uznać kontrolę przeprowadzoną w dniu 12.09.1996 r. - przed wydaniem pozwolenia wodnoprawnego. Jak to już wyżej zaznaczono kara wymierzana na podstawie art. 130 ust. 4 - cyt. ustawy - jest karą za przekroczenie - przy poborze wody - określonej w pozwoleniu wodnoprawnym ilości wody. Stąd też za pierwszą kontrolę należy uznać kontrolę przeprowadzoną po wydaniu pozwolenia wodnoprawnego /22.10.1996 r./. tj. kontrolę, która miała miejsce w dniu 9.01.1997 r. Skoro więc była to pierwsza kontrola po wydaniu pozwolenia wodnoprawnego to stosownie do zasady określonej w par. 1 ust. 3 cyt. rozporządzenia karę pieniężną należało wymierzyć za okres od 1.01.1997 r. do 9.01.1997 r.
Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że przedmiotowa kara wymierzona została w sposób sprzeczny z cytowanymi wyżej przepisami. Z ww. przyczyn skoro zaskarżona decyzja naruszała prawo należało na zasadzie art. 22 ust. 2 pkt 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym orzec jak w sentencji.