Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 6 maja 1998 r. Wojewoda O. w powołaniu się na art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa, po rozpoznaniu odwołania Zygmunta W. od decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w O.-M. z dnia 9 listopada 1994 r. udzielającej Jerzemu Ś. pozwolenia na obmurowanie istniejącego budynku mieszkalnego cegłami oraz wykonanie ściany oddzielenia pożarowego od granicy z działką nr 1774 w O.-M., uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej obmurowania budynku mieszkalnego cegłami i umorzył postępowanie organu I instancji w tym zakresie.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy ustalił, że Jerzy Ś. wykonał obmurowanie budynku mieszkalnego.
W związku z powyższym rozpatrywanie sprawy obmurowania budynku mieszkalnego stało się bezprzedmiotowe i należało orzec o umorzeniu postępowania.
W skardze na powyższą decyzję Jerzy Ś. podniósł, że zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie IV SA 273/96 należało rozważyć czy możliwe było udzielenie pozwolenia na obmurowanie budynku na podstawie przepisów prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania decyzji.
Skarżący podaje, iż w tym zakresie miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane i rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżący podaje że nie występował o wymianę ścian zewnętrznych z drewnianych na murowane, a jego wniosek dotyczył tylko obmurowania istniejących ścian drewnianych. Według skarżącego nie mogą być stosowane przepisy par. 12 wymienionego rozporządzenia i nie ma przeszkód w utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Obmurowanie budynku jest adekwatne do par. 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie odpowiedniej izolacji cieplnej budynku. Decyzja zezwalająca na taką modernizację winna pozostać w obiegu prawnym.
Brak rozważenia obowiązujących przepisów prawa budowlanego a zwłaszcza brak ich odniesienia do przedmiotu sprawy spowodował wydanie rozstrzygnięcia umarzającego postępowania co w ocenie skarżącego należy uznać za unik organów administracji przy wydawaniu merytorycznego orzeczenia.
W toku postępowania sądowoadministracyjnego w wykonaniu zarządzenia sądu skarżący podał, że do dnia 8 czerwca 1995 r. trzy ściany budynku mieszkalnego były obmurowane cegłą a w części ganku do 3/ 4 ściany co potwierdza protokół sporządzony w dniu 8 czerwca 1995 r. w związku z wydaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia o wstrzymaniu wykonywania robót. Skarżący podaje, że od tej daty nie wykonywał żadnych robót budowlanych i nadal jedna ściana częściowo nie jest obmurowana.
Organ administracji wniósł o oddalenie skargi.
Zainteresowany wniósł o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Oględziny obiektu, na które powołuje się uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostały dokonane bez udziału skarżącego i w przedstawionych aktach brak jest dowodu stwierdzającego, iż skarżący był o terminie tych oględzin powiadomiony. Stąd w świetle art. 79 par. 1 Kpa nie można uznać tego dowodu za prawidłowo przeprowadzony, a w konsekwencji nie można przypisać mocy dowodowej wynikom tych oględzin opisanych w protokole z dnia 10 marca 1998 r.
Okoliczności wykonania przeważającej części robót budowlanych, których dotyczy decyzja organu I instancji jest przez skarżącego niekwestionowana. Znajdujący się w przedstawionych aktach protokół oględzin robót budowlanych dokonanych z udziałem skarżącego w dniu 8 czerwca 1995 r. wymienia, iż trzy ściany budynku zostały obmurowane, a w części przybudówki do tego budynku do 3/ 4 ściany. W tych okolicznościach nawet jeśli nie odpowiada stanowi rzeczywistemu przyjęta przez organ administracji okoliczność całkowitego zakończenia robót to wykonanie ich w takim zakresie w jakim wymienia to protokół oględzin z dnia 8 czerwca 1995 r. musiał powodować umorzenie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Ugruntowany jest w orzecznictwie pogląd, iż decyzja o pozwoleniu na wykonanie robót budowlanych może dotyczyć wyłącznie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych i realizacja robót budowlanych przez inwestora przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę nawet jeśli nie została wykonana całość tych robót, powoduje bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego wszczętego wnioskiem o pozwolenie na budowę. Z tych przyczyn nie można postawić uzasadnionego zarzutu, iż zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 105 Kpa.
Podnoszona przez skarżącego okoliczność zgodności z przepisami prawa budowlanego decyzji organu I instancji o pozwoleniu na budowę nie mogła w tych okolicznościach być przedmiotem rozważań przez organ odwoławczy skoro roboty budowlane w przeważającym zakresie zostały wykonane. Otwartą natomiast kwestią jest ewentualne wydanie przez organ administracji na podstawie art. 51 ust. 1a prawa budowlanego decyzji o wznowienie robót budowlanych jeśli istnieją do wykonania prace wymagające pozwolenia na budowę.
Z przyczyn wymienionych wobec niezasadności skargi na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.