Uzasadnienie
IV S.A. 1165/02
W wyniku rozpoznania wniosku Burmistrza Miasta B. postanowieniem z dnia 6 listopada 2001 r. Powiatowy Inspektor Sanitarny na podstawie art.3 i art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (Dz.U.Nr 90 póz. 575 z 1998 r. - tekst jednolity z późn. zmianami), art. 40 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.Nr 15 póz. 139 z 1999r. - tekst jednolity z późn. zmianami) uzgodnił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie Zakładu Unieszkodliwiania Odpadów Komunalnych w L. w gminie B. pod następującymi warunkami:
l/ dla przedmiotowego Zakładu Odpadów Komunalnych musi być utworzony obszar ograniczonego użytkowania o zasięgu 200 m od jego granicy. 2/ planowany Zakład Odpadów musi zapewniać interes osób trzecich. 3/ przewidzieć wokół wysypiska plan zieleni nisko i wysokopiennej. W uzasadnieniu Powiatowy Inspektor Sanitarny stwierdził, że ustalenie strefy ograniczonego użytkowania sięgającej minimum 200 m od granic zakładu wyeliminuje niekorzystne oddziaływanie na środowisko w tym na zdrowie ludzi planowanej inwestycji i tym samym uwzględniony zostanie interes osób trzecich.
Zażalenie na to postanowienia wnieśli T. i W. W. podnosząc, że nie zostali zapoznani ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Zażalenie wniósł też M. H. podając, że wysypisko będzie powodowało niekorzystne oddziaływanie na otaczające je tereny.
Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia 29 stycznia 2002 r. utrzymał w mocy powyższe postanowienie.
W uzasadnieniu podał, że z "Oceny oddziaływania na środowisko" z dnia 2 stycznia 2002 r. i z planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. wynikało, że projektowana inwestycja będzie przylegała do obecnie funkcjonującego wysypiska znajdującego się w 500-metrowej strefie uciążliwości tego wysypiska. Nadto na obecnym etapie nie istnieją przesłanki do negowania proponowanej lokalizacji inwestycji, która przyczyni się do poprawienia stanu gospodarki odpadami i przy przestrzeganiu reżimów eksploatacyjnych oraz stałym monitoringu środowiska nie powinna spowodować zagrożenia dla zdrowia ludzi.
Powyższe postanowienie zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Olsztynie T. W. i W. W. wnosząc o jego uchylenie.
Skarżący podali, że nie brali czynnego udziału w toczącym się postępowaniu a w szczególności nie zostali zaznajomieni z materiałami sprawy tym samym naruszony został art. 10 kpa. Podnieśli też, że planowana inwestycja nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Powyższa skarga, w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153 póz. 1271 ze zmianami)
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zadaniem sądu administracyjnego jest kontrola zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w czasie ich wydania.
Stosownie do art. 40 ust 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.Nr 15 póz. 139 z 1999 r. - tekst jednolity ze zmianami) decyzję w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w stosunku do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska wydaje się po uzgodnieniu z powiatowym inspektorem sanitarnym. Przepis ten ma zastosowanie w niniejszej sprawie mimo uchylenia go art. 60 ust.3 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 109 póz. 1157 z 2000 r. z późn. zmianami) bowiem zgodnie z art. 63 cyt. wyżej ustawy do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe.
Zgodnie z wymienionym wyżej przepisem rozpatrzenie sprawy o wydanie decyzji mogło nastąpić po uzyskaniu stanowiska organu współdziałającego, w tym przypadku powiatowego inspektora sanitarnego. Organ ten ocenia możliwość realizacji planowanej inwestycji w oparciu o obowiązujące przepisy prawa w zakresie wymogów sanitarnych jednak nie może pominąć kwestii odniesienia się do zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Biorąc zatem pod uwagę fakt że decydujące znaczenie dla oceny dopuszczalności określonego zamierzenia inwestycyjnego na konkretnym terenie mają ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego, który posiada rangę przepisu prawa gminnego, opinia inspektora sanitarnego winna odnosić się również do ustaleń planu dla terenu, na którym ma być realizowane zamierzenie inwestycyjne.
Wprawdzie w zaskarżonej decyzji Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazuje, że dla danego terenu został opracowany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lecz nie analizuje jego zapisów w kontekście przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego.
Tym samym należy przyjąć, że postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego wydane zostało z naruszeniem art.7 i art. 77 kpa
Powyższe okoliczności jak i zarzuty skarżących dotyczące naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu powodują, że zaskarżone postanowienie nie może się ostać..
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności na podstawie art.134 w zw. z art.145 § l pkt l lit."c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153 póz. 1270 z 2002 r.) orzeczono jak na wstępie. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. wyżej ustawy.