Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...].10.2002r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. nałożył na inwestora W. P. obowiązek demontażu części ogrodzenia do wysokości 2,20 m na długości ok. 26 m licząc od północno -zachodniego narożnika działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] położonej w M. przy ul. [...].
Organ I instancji ustalił, iż inwestor wybudował w 2002r ogrodzenie, na odcinku 26 m licząc od północno-zachodniego narożnika działki oznaczonej nr ewid. [...] o wysokości przekraczającej 2,20 m, bez dopełnienia obowiązku zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Organ w wyniku czynności kontrolnych w dniu 27.09.2002r. ustalił także, iż inwestor na odcinku ok. 26 m dokonał podsypania terenu działki o nr ewid. [...] w celu osiągnięcia wysokości ogrodzenia 2,20 m. Przedmiotowe ogrodzenie mierzone jednak od strony działki [...] wynosi 2,73 m.
Odwołanie od ww. decyzji złożył W. P. wnosząc o jej uchylenie oraz podnosząc, iż od strony inwestora wysokość wynosi 2,20 m, a jej niezgodność od strony sąsiada wynika z różnic poziomu terenu obu nieruchomości.
Decyzją z dnia [...].02.2003r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W jej uzasadnieniu wskazał, iż wysokość spornego ogrodzenia powinna być liczona w jego najwyższym punkcie. Wskazał nadto, iż inwestor mając na uwadze ukształtowanie terenu powinien dopasować konstrukcję ogrodzenia do warunków w których będzie ono realizowane i użytkowane.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył W. P. wnosząc o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie należy zaznaczyć, że na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.)- niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja jak i ją poprzedzająca organu I instancji nie narusza prawa.
W myśl art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 07.07.1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 z późń. zm.) zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Zgodnie z ust. 2 w/w artykułu zgłoszenia należy dokonać przed zamierzonym terminem rozpoczęcia robót budowlanych.
Organ I instancji ustalił, że inwestor bez wymaganego prawem zgłoszenia wykonał w 2002r.ogrodzenie pomiędzy działkami o wysokości powyżej 2,20 m.
Według art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego ogrodzenie stanowi urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym. Zatem prawidłowo organ I instancji przyjął, iż zastosowanie w sprawie ma przepis art. 51 Prawa budowlanego i na podstawie tego przepisu nałożył na inwestora obowiązek demontażu części ogrodzenia do wysokości 2,20m. Wykonanie ww. obowiązku pozwoli bowiem na doprowadzenie przedmiotowego ogrodzenia do stanu zgodnego z przepisami.
Zarzuty podnoszone przez skarżącego nie zasługują na uwzględnienie.
Nawet w przypadku jak wskazuje w skardze skarżący, gdy teren działek sąsiadujących jest różnie ukształtowany w sposób naturalny, to inwestor rozpoczynając budowę ogrodzenia winien fakt ten uwzględnić. Organ odwoławczy prawidłowo więc przyjął, iż "wysokość ogrodzenia powinna być liczona w jego najwyższym punkcie". W niniejszym przypadku organy nadzoru budowlanego właściwie dokonały pomiarów ogrodzenia zarówno od strony działki inwestora jak również od działki sąsiadującej. Nie logiczne byłoby dokonanie pomiarów takiego ogrodzenia tylko od strony działki inwestora w przypadku, gdy jak wynika z materiału dowodowego, inwestor dokonał podsypania terenu, na którym zostało wykonane sporne ogrodzenie. Ograniczenie swobody inwestora w zakresie wysokości ogrodzenia powyżej 2,20 m uzasadnione jest wymogami bezpieczeństwa tego urządzenia budowlanego. Im wyższe jest bowiem ogrodzenie między działkami, tym większe są wymogi co do sposobu jego posadowienia i rozwiązań technicznych gwarantujących stabilność konstrukcji.
Znaczne podwyższenie terenu własnej działki może stabilności tej jedynie zagrozić przy braku odpowiednich zabezpieczeń od strony działki sąsiedniej. O zachowaniu wysokości ogrodzenia zgodnie z powołanym przepisem decyduje wysokość w tych samych miejscach po jego obu stronach, a nie wysokość ogrodzenia po stronie działki inwestora, który zmienił ukształtowanie własnego terenu. Chodzi więc o wysokość konstrukcji naziemnej tego urządzenia budowlanego, a nie o jego wysokość liczoną od poziomu gruntu.
Zaznaczyć także należy, iż organy administracji przeprowadziły postępowanie z uwzględnieniem ogólnych zasad postępowania, a w szczególności art. 7, 9,77 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz mając na względzie interes obu stron postępowania.
W tym stanie rzeczy, skoro podniesione we wniesionej skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).