Uzasadnienie
Wojewoda rozpoznając odwołanie Stefana M. od decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia 6 maja 1994 r. orzekającej o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości o powierzchni 0,8138 ha, oznaczonej jako działki nr 72/3, 72/4, 89/1, 91/1 i ustalającej odszkodowanie za wywłaszczone nieruchomości w kwocie 124.812.820 zł, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W skardze na powyższą decyzję Stefan M. wysunął zarzuty przeciwko usytuowaniu na jego gruntach wału przeciwpowodziowego podnosząc, iż przyjęte rozwiązanie nie tylko powoduje pozbawienie go części gruntu, na co nie wyraża zgody, ale utrudni mu korzystanie z pozostałego areału ziemi. Ponadto skarżący zarzucał, że odszkodowanie za grunt zostało zaniżone, domagając się odszkodowanie przy stawce 40 tys. za 1 m2, a nadto podniósł, że odszkodowania nie obejmuje znajdujących się na działce drzew.
Organ administracji odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Nie są uzasadnione zarzuty skargi skierowane przeciwko orzeczonemu wywłaszczeniu nieruchomości na cele budowy wału przeciwpowodziowego, bowiem o przeznaczeniu terenu, w tym działek skarżącego, na taki cel przesądziła decyzja Wójta Gminy z dnia 7 lutego 1992 r., obejmując granicami lokalizacji budowy wału przeciwpowodziowego wstecznego również działkę skarżącego.
W tym postępowaniu organ administracji był związany treścią powyższej decyzji i nie mógł odmiennie, niż uczyniła to wymieniona decyzja, rozstrzygać o usytuowaniu wału przeciwpowodziowego. Z materiału dowodowego w sprawie jednoznacznie wynika, że skarżący odmówił zbycia nieruchomości, taką postawę manifestuje nadal w skardze, wobec tego orzeczenie o wywłaszczeniu nieruchomości nastąpiło bez naruszenia art. 46 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości.
Natomiast nie można odmówić słuszności zarzutom skargi skierowanym przeciwko ustalonemu odszkodowaniu. Organ administracji podnosi, że ustalenie wysokości odszkodowania nastąpiło z uwzględnieniem cen wolnorynkowych działek kształtujących się na rynku lokalnym obrotu nieruchomości oraz na cenach uzyskanych w formie przetargu.
Uzasadnienie decyzji powołuje się na dokonaną analizę cen wolnorynkowych opracowaną w Urzędzie Skarbowym i opinii biegłego. Ustalenie wysokości odszkodowania w rozpoznanej sprawie nastąpiło na podstawie opinii biegłego, który jako stawkę wyjściową przyjął 600 zł z 1 m2. Uznając, iż przyjęta przez organ I instancji cena gruntu odpowiada cenom w obrocie, organ administracji pomija całkowicie, iż od innych rolników, którym wywłaszczono grunty na ten sam cel, w tym samym kompleksie gruntów, płacono na podstawie umów sprzedaży ceny po 2.000 zł za 1 m2, taką cenę oferowano również skarżącemu. Podważałoby to ustalenia co do wysokości cen w obrocie przyjętej za podstawę ustalonego na rzecz skarżącego odszkodowania. Fakt wypłacania innym rolnikom cen wyższych wynika również z odpowiedzi na skargę.
Uzasadniony jest wobec tego zarzut skarżącego, dotyczący wadliwości ustaleń wysokości odszkodowania. Ogólnikowa jest stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż ustalone odszkodowanie obejmuje również naniesienia na gruncie, bowiem w tej mierze brak jest dokładnych ustaleń, jaka część odszkodowania obejmuje te naniesienia i czy istotnie odpowiadają one wartości drzewostanu.
Zwrócić należy przy tym uwagę, iż operat szacunkowy zawiera pewne ustalenia w tej mierze, lecz nie zostały one powołane w uzasadnieniach decyzji. Nadto szacunek drzewostanu został dokonany przy założeniu, że rolnicy będą mogli zabrać ścięte drzewa. W tej mierze takich rozstrzygnięć w decyzji nie ma, stąd kwestie oceny prawidłowości ustalenia odszkodowania za drzewostan wymaga dokładnych ustaleń.
Brak dokładnego wyjaśnienia sprawy w omawianym zakresie stanowiący naruszenie art. 7 i art. 77 par. 1 Kpa poczytać należy jako naruszenie przepisów mających wpływ na ostateczną treść rozstrzygnięcia. Powoduje to uchylenie zaskarżonej decyzji z mocy art. 207 par. 2 pkt 3 Kpa.