Uzasadnienie
Kierownik Urzędu Rejonowego w [...], decyzją z dnia [...] października 1998r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał Burmistrzowi Gminy [...] działającemu w imieniu Społecznego Komitetu B. w Z. pozwolenie na budowę kanalizacji sanitarnej wsi Z., na działce położonej w Z. zgodnie z przedłożonym wypisem z rejestru gruntów.
Pismem z dnia 12 listopada 2002r., nawiązującym w swej treści do swego wcześniejszego pisma z dnia 3 października 2002r., S. C. wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji na podstawie art. 157 i 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zarzucił organom administracji, iż nie otrzymał zawiadomienia o wydaniu pozwolenia na budowę, decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oraz załączników do decyzji, które stanowiły jej integralną część.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2003r. znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej nr [...] Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 1998r.
Wojewoda rozpoznając sprawę uznał, iż w rozpatrywanym przypadku nie można stwierdzić, iż konkretny przepis prawa został naruszony. Tym samym nie można uznać, iż decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie zachodzą również pozostałe przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a., z którymi prawo wiąże skutek nieważności. Wobec powyższego w ocenie organu I instancji wniosek S.C. nie zasługiwał na uwzględnienie.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł S.C.
Zarzucił decyzji Wojewody [...], iż nie odnosi się ona do zarzutów sformułowanych przez odwołującego się, w szczególności niewyjaśnienia okoliczności związanych z pozbawieniem odwołującego się udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Organ nie wyjaśnił również faktu niedoręczenia odwołującemu się decyzji pozwolenia na budowę, w sytuacji, gdy kwestionuje on zapis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pisma, stanowiący, iż odmówił przyjęcia pisma.
I
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2003r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania S.C. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] uzasadniających na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. stwierdzenie nieważności decyzji. Pozostałe zarzuty odwołującego, w ocenie organu, nie mają znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, zaś brak udziału strony w postępowaniu może być podstawą do wznowienia postępowania.
Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł S.C. Wniósł o unieważnienie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę ponieważ zapadła, stosownie do treści art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., z naruszeniem prawa, w związku z tym, iż skarżący bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym i nie otrzymał żadnego dokumentu w tym zakresie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, iż jedynym zadaniem organu w postępowaniu nieważnościowym, a więc w postępowaniu o charakterze nadzwyczajnym, jest dokonanie oceny, czy w świetle zaistniałego stanu faktycznego w sposób prawidłowy znalazły zastosowanie obowiązujące normy prawne, czy też wydanie decyzji nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpatrzeniu sprawy zważył co następuje
Skarga jest bezzasadna. Przede wszystkim należy wyjaśnić, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jako dotkniętej wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa może być dokonane przez właściwy organ administracji tylko wówczas, gdy zostanie ustalone i stwierdzone, że oceniana w tym postępowaniu decyzja rażąco narusza prawo. O tym, czy naruszenie prawa jest naruszeniem rażącym w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa decyduje ocena skutków społeczno -gospodarczych, jakie ono za sobą pociąga. Rażące naruszenie prawa to nie tylko naruszenie oczywiste konkretnej normy prawnej, ale nadto takie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Nie ma tu więc rozstrzygającego znaczenia sama oczywistość naruszenia określonego przepisu, ani nawet charakter przepisu, który został naruszony (por. wyrok NSA z 6 lutego 1995r. II SA 1531/94 ONSA nr 1 poz. 37 z 1996r.
Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie sprawy, (por. wyrok SN z 7 marca 1996r. III ARN 70/95-OSNAPiU 1996r. nr 19, poz. 258).
Okoliczności dające podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji co oznacza, że musiały mieć miejsce w dacie jej wydania. Nie mogą zatem stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji okoliczności, które wystąpiły już po jej wydaniu.
W tej sytuacji przyczyny wskazane przez skarżącego nie mogły stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Brak udziału strony w postępowaniu może stanowić przesłankę do wznowienia postępowania administracyjnego, w żadnym przypadku nie może być podstawą do stwierdzenia nieważności.
Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które mogłyby stanowić podstawę do uwzględnienia skargi S. C., w tym m.in. naruszenia art. 33, 34 i 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994r- Prawo budowlane. Jak wynika z akt sprawy, inwestor, zgodnie z art. 33 ust. 2, złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej kanalizacji sanitarnej we wsi Z., w terminie ważności decyzji ostatecznej Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] listopada 1997r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji oraz wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, obejmującą oświadczenia o wyrażeniu zgody poszczególnych właścicieli działek na których zlokalizowano inwestycję, w tym m.in. zgodę skarżącego w tym zakresie. Inwestor przedłożył również projekt budowlany opracowany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia wraz z niezbędnymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę jako bezzasadną należało oddalić.