Uzasadnienie
Wojewoda O. postanowieniem z dnia 18 maja 1998 r. (...), po rozpatrzeniu zażalenia Pauliny Z., działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta O. z dnia 27 marca 1998 r. (...) zawieszające z urzędu postępowanie w sprawie zabudowy części korytarza i włączenia jej do mieszkania nr 2 w budynku przy ul.R. 1A w O., do czasu zakończenia postępowania sądowego w sprawie wyrażenia zgody na zabudowę.
Wymienione postanowienie organu odwoławczego Paulina Z. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając mu naruszenie prawa przez legalizację samowoli budowlanej Elżbiety K. W odpowiedzi na skargę Wojewoda O. wniósł o jej oddalenie odwołując się do argumentacji zawartej w zaskarżonym postanowieniu.
W uzupełnieniu skargi Paulina Z. złożyła decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 marca 1999 r. uchylającą decyzję z dnia 30 listopada 1998 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 29 października 1996 r. zatwierdzającej projekt i udzielającej pozwolenia na wymianę instalacji gazowej w tym budynku oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 19 stycznia 1995 r. uchylającą decyzję z dnia 13 grudnia 1994 r. w sprawie przeznaczenia na adaptację części klatki schodowej i umarzającą postępowanie organu pierwszej instancji w tej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 16 par. 2 Kpa i art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1994 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ zakres sądowej kontroli aktów administracyjnych ograniczony jest do badania ich zgodności z prawem. W przedmiotowej sprawie Sąd uprawniony jest jedynie do oceny legalności zaskarżonego postanowienia. Nie podlegają natomiast rozważaniu kwestie związane z "legalizacją samowoli budowlanej" właściwe innemu postępowaniu. Skarga Pauliny Z. jest o tyle zasadna, że pozwala na wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji z innej przyczyny niż wskazanej w skardze.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego oba postanowienia naruszają art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa. Przepis ten zezwala na zawieszanie postępowania administracyjnego tylko wtedy, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Chodzi więc o sytuację, w której bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia projudycjalnego wydanie decyzji nie będzie możliwe. Zawieszając postępowanie w sprawie zabudowy części korytarza i włączenia jej do mieszkania nr 2, organ I instancji stwierdził jedynie, że rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego w O. w sprawie (...) z wniosku Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej o wyrażenie zgody na zabudowę korytarza i włączenie może mieć istotne znaczenie. Przedmiotowa zabudowa została wykonana przez Elżbietę K. mimo uchylenia decyzji Zarządu Miasta O. z dnia 13 grudnia 1994 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia 19 stycznia 1995 r., która jednocześnie umorzyła postępowanie organu I instancji w tej sprawie. Z pism skarżącej z dnia 29 stycznia 1996 r. i z dnia 26 lutego 1995 r. wyraźnie wynika, że kwestionuje ona samowolę budowlaną jakiej dopuściła się Elżbieta K. Postanowienie Wojewody O. z dnia 26 lutego 1998 r. zobowiązywało organ I instancji do wydania decyzji w sprawie samowolnego wykonania robót budowlanych. Kwestia ewentualnego uzyskania zgody na zabudowę korytarza i włączenia go do mieszkania nr 2 w postępowaniu przed sądem powszechnym nie jest prejudykatem uzasadniającym zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie samowoli budowlanej. Organ odwoławczy utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji zagadnieniu temu w ogóle nie poświęcił uwagi ograniczając się do stwierdzenia, że w przypadku braku zgody wszystkich współwłaścicieli budynku wielorodzinnego na zabudowę części korytarza, zgodę taką można uzyskać w postępowaniu przed sądem powszechnym. Pominął jednak okoliczność, że zgodę taką należało uzyskać przed przystąpieniem do wykonywania robót budowlanych na podstawie ostatecznej decyzji budowlanej.
Z tych też względów na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 oraz art. 55 ust. 1 powołanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym należało orzec jak w sentencji wyroku.