Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Obie skargi pozbawione są podstaw.
Przymusowa rozbiórka przedmiotowego domu letniskowego orzeczona została decyzją Naczelnika Gminy S. z dnia 26 marca 1990 r., która stała się ostateczną i prawomocną.
Decyzje o takim statusie objęte są zasadą ich trwałości i ostateczności, których wzruszenie jest dopuszczalne tylko w granicach wyznaczonych przepisami Kpa /art. 16 par. 1/.
Kwestia wzruszenia decyzji nakazującej rozbiórkę budynku letniskowego na podstawie art. 155 Kpa została również ostatecznie rozstrzygnięta zarówno ostateczną decyzją administracyjną, jak i wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Ostateczne i prawomocne rozstrzygnięcie tej sprawy w odniesieniu do Tadeusza G., poprzednika prawnego nieruchomości, powodowało ostateczność i prawomocność tego rozstrzygnięcia także w odniesieniu do Ireny H. jako następczyni prawnej tej nieruchomości, czego konsekwencją była bezprzedmiotowość jej wniosku o wzruszenie decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu również na podstawie art. 155 Kpa. Przeniesienie bowiem praw zbywalnych, do których należy prawo własności nieruchomości, dokonane z zachowaniem wymagań prawnych, w danym przypadku z zachowaniem formy aktu notarialnego, powoduje, że nabywca wstępuje do postępowania administracyjnego w miejsce zbywcy z mocy prawa /art. 30 par. 4 Kpa/.
Od daty przekazania praw - przeniesienia własności nieruchomości, na nabywcę nieruchomości przeszły uprawnienia jak i ciężary oraz obowiązki związane z tą nieruchomością a także przymiot strony toczącego się w sprawie poprzednika prawnego nieruchomości postępowania administracyjnego.
Z tą też chwilą utracił przymiot strony w tym postępowaniu zbywca nieruchomości.
Utrata przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym oznacza, iż zbywca nieruchomości nie może żądać od organów administracji podejmowania jakichkolwiek czynności procesowych w kontynuowanym, z udziałem następcy prawnego, postępowaniu.
Obie zaskarżone decyzje odpowiadają tym zasadom, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny z mocy art. 27 ust. 1 ustawy o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, orzekł jak w sentencji.