Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 30 czerwca 1987 r., IV SA 129/87

Teza

Zasada równości stron wobec prawa może być podstawą zakwestionowania decyzji administracyjnej w sprawach należących do sfery uznania administracyjnego, to jest gdy prawo pozostawia organowi administracji wybór sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Nie odnosi się to natomiast do sytuacji, w których organ orzekający - ze względu na okoliczność sprawy - faktycznie nie ma takiego wyboru, a także do sytuacji powstałej w wyniku naruszenia prawa.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Karola K. na decyzję Głównego Architekta Wojewódzkiego w Skierniewicach z dnia 15 grudnia 1986 r. w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego.

Uzasadnienie

Główny Architekt Wojewódzki w Skierniewicach decyzją z dnia 15 grudnia 1986 nr UAN.III.8381/113/86 utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Miasta S. z dnia 17 października 1986 nr UAN.I.8331/56/86 o odmowie wydania Karolowi K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działce położonej w S. przy ul. T nr 24, gdyż wydanie takiego pozwolenia naruszyłoby art. 3 prawa budowlanego. Według planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta S., zatwierdzonego uchwałą nr 47 Wojewódzkiego Rady Narodowej w Skierniewicach z dnia 28 kwietnia 1982 r. wskazana działka jest położona na terenie przeznaczonym pod zieleń publiczną /park miejski/ oraz jest objęta 50-metrową strefą ochronną cmentarza.

W skardze do naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Karol K. zarzucił organom naruszenie zasady równości wobec prawa, gdyż na sąsiednich działkach, leżących bliżej niż 50 m od cmentarza, wzniesione zostały budynki mieszkalne.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, powołując się na okoliczności wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zasada równości wobec prawa może być podstawą zakwestionowania decyzji administracyjnej w sprawach należących do sfery uznania administracyjnego, to jest gdy prawo pozostawia organowi administracji wybór sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Nie odnosi się to natomiast do sytuacji, w których organ orzekający - ze względu na okoliczności sprawy - faktycznie nie ma takiego wyboru, a także do sytuacji powstałej w wyniku naruszenia prawa.

Sprawa niniejsza nie należy do sfery uznania administracyjnego, stosownie bowiem do art. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229/, obiekty budowlane mogą być budowane wyłącznie na terenach przeznaczonych na ten cel zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym. Także według przepisów art. 6 i 32 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 35 poz. 185/ działalność wpływająca na sposób wykorzystania gruntów może być podjęta tylko wówczas, gdy jest zgodna z ustaleniami planów zagospodarowania przestrzennego, a podstawę wydania decyzji w sprawie wykorzystania gruntów na cele inwestycyjne stanowi miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Skoro zatem w sprawie niniejszej według obowiązującego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta S. działka skarżącego w większości jest objęta terenem o symbolu A 49ZC, to jest należy do 50-metrowej strefy wokół cmentarza z nakazem sukcesywnej likwidacji istniejących obiektów przeznaczonych na stały pobyt ludzi, a na szerokości 3 m - terenem A 53 ZP, to jest zieleni parkowej z możliwością jedynie utrzymania budynków w dobrym stanie technicznym, to organy administracji nie miały podstaw prawnych do udzielenia skarżącemu pozwolenia na budowę na tej działce budynku mieszkalnego. Odmowa takiego pozwolenia więc jest zgodna z prawem.

Z tych względów skarga niniejsza nie mogła być uwzględniona i Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 207 par. 5 Kpa, jak w sentencji.