Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]", utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy W. z dnia [...] stycznia 2002 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym przy ul. [...] w W.. W uzasadnieniu decyzji podano, iż planowana przez inwestora inwestycja jest zgodna z postanowieniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego W., albowiem ustalenia planu dla obszaru MU – [...] przewidują funkcję mieszkalno – usługową, w której preferuje się utrzymanie i rozwój funkcji mieszkaniowych wraz z urządzeniami I stopnia obsługi. Podkreślono, że zgodnie z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym organ nie może uchylić się od wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli wniosek inwestora spełnia warunki z art. 41 ust. 2 ustawy a zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego.
Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może następować w takim zakresie w jakim nie jest objęta regulacją Prawa budowlanego, czyli w granicach określonych ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego.
W skardze Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" podniosła zarzut, że zaskarżona decyzja nie może spełnić prawnych wymogów prawidłowej informacji o istniejących warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Zarzucono organowi odwoławczemu, że w toku postępowania pominął okoliczności wymienione w odwołaniu. N rozprawie strona skarżąca podniosła, że inwestor nie będzie mógł dotrzymać wymogu zapewnienia miejsc parkingowych i postojowych na własnej działce, ponieważ w planowanym budynku przewidziano około 100 mieszkań, a miejsc parkingowych w podziemnym garażu ma być od 72 do 74. Do wyliczenia ilości miejsc parkingowych stosuje się przelicznik 1,2 – 1,5 miejsc na 1 mieszkaniowe.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest częściowo zasadna.
Stosownie do regulacji art. 15 i art. 138 kpa organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę, w której organ I instancji wydał decyzję. Organ Odwoławczy rozstrzygając sprawę merytorycznie ma obowiązek ponownego rozpatrzenia żądania strony i ustosunkowania się do podniesionych w odwołaniu zarzutów.
Zasada administracyjności postępowania wyrażona w art. 15 kpa jest fundamentalną zasadą polskiej procedury administracyjnej, znajdująca podstawę w art. 78 Konstytucji RP.
Według tej zasady sprawa administracyjna winna być dwukrotnie rozpatrzona i rozstrzygnięta. To dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego. Konsekwencją do tego ukształtowania jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji, lecz ponowne rozpoznanie sprawy (B.Adamiuk – Odwołanie w polskim systemie postępowania administracyjnego, Wrocław 1980 s.144 i n.).
Stanowisko orzecznictwa sądowego jest jednoznaczne co do pojmowania zasady dwuinstancyjności.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 listopada 1992 r. (ONSA 1992 nr 3-4, poz.
95) stwierdził, że " do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 kpa) została zrealizowana, nie wystarczy stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem poprzez każdy z tych organów, który wydał decyzję, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone."
Z materiałów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie nie wynika, aby zaskarżona decyzja została poprzedzona takim postępowaniem. Nie zostały bowiem rozpatrzone podniesione w odwołaniu zarzuty, a organ – w ocenie Sądu nie rozpoznał ponownie sprawy, jak tego wymaga art. 15 kpa.
Trafnie podniosła strona skarżąca, że organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do zarzutów odwołania.
Organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie dowodowe i dokonał jego oceny, ale strona skarżąca w odwołaniu od decyzji tego organu podniosła szereg zarzutów w tym dotyczących przeprowadzonych dowodów i ich oceny. Organ odwoławczy w najmniejszym stopniu nie odniósł się do tych zarzutów, ograniczając się w zasadzie do stwierdzenia, że decyzja organu pierwszej instancji jest zgodna z zapisami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, odpowiada również wymogom co do treści i formy, a ochrona interesów osób trzecich może być zawarta w granicach określonych ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego.
Mając zatem na względzie, że zaskarżona decyzja została wydana z obrazą art. 15 i art. 138 kpa i mogło to mieć wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 157, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 157, poz. 1271). Stosownie do art. 152 cyt. ustawy zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 210 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.